İç karartan haberler içime düşen bombalar
Yaşayışımı zorlaştıran renklerim
Kahhar sıfatıyla kahrolmalarım
Çocuk resimlerindeki yazın bile dumanı tüten içinde olsam herhalde sıcaktan baygınlık geçiririm diye düşündüğüm o sıcacık evde oturmak isteyişlerim
Gece uzun sabahlar zor. Git geller dengesiz gidip gelmeler bazen gelmemeler hakim
Seni çok büyüttüm haberin yoktu. Suçlamıyorum hiç ne kendimi ne seni. Kimseye güvenemeyecek kadar yaralı mısın? Bense hala çocuk saflığında ilk duyduğum şeyi gerçek diye çiviliyorum zihnimin duvarlarına. Sana anlatıyorum anlatıyorum anlatıyorum. Anlatacaklarım bitmiyor. Sen hâlâ yoksun. Hiç var olmadın ki. Çevremi saran bu tortu neyin nesi? Varlığının kuşatması ne zaman kalkacak?