Mutsuz insanların kentte yaşamaları daha iyidir. Insan kentte yüz yıl yaşar da çoktan öldüğünün ve çürüdüğünün farkında bile olmaz. bunu kendiliğinden anlayacak zamanı yoktur hep meşguldür. İşler, sosyal ilişkiler, sağlık, çocukların hastalıkları, eğitimleri.Kah filancayı seyretmek, falancayı dinlemek. Ne olsa kentte her an bir, bazen de bir anda iki, üç görmezden gelinemeyecek ünlü kişi vardır. Kâh kendinizin, aileden birilerinin, kâh öğretmenin, yardımcı öğretmenin, dadının hastalıklarının tedavisi gerekir;
hayat boş, bomboş işlerle doludur.
Kölelik bazı insanların, çoğunluğunun zorunlu çalışmasından yararlanmasından başka bir şey değildir.