Feylesof Yeahyea !
@zeman73
Herkesin putu kendine şirin, herkes başkasının putuna İbrahim.
Hukuk
instagram.com/yeahyea.kml.a?i...
instagram.com/feylesofi.a?igs...
374 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
ZAMAN HIRSIZLARI NEREDE??
Zamandan tasarruf edilebilir mi? Peki zaman çalınabilen bir şey midir?
Hayatınızda zamanınızı çalanların farkında mısınız?
Hemen hemen hepimiz zamanın kısalığından bahsediyoruz peki gerçekten bize yetmiyor mu?
Çok uzağa gitmeye gerek yok bundan 50 yıl önce tarlalar makine ile değil öküzlerle sürülürken haftalarca uğraşılan iş şimdi ise sadece bir kaç saate indi ya da atla kervanla giden mallar şuan bir tıklama ile kapımızda hem de bir kaç günde.
Peki bunca kolaylık varken neden hala zamanın yetmemesinden şikayetçiyiz?
Zamandan tasarruf etmeye çalışıyoruz, ne uğruna?
Tüketim çılgınlığı içinde alelacele kurulmuş kutularda birer hamster gibi koşturup duruyoruz. Çalışıyoruz, kazanıyoruz, birikim yapıyoruz ve ölüyoruz.
Yürüdüğümüz yolda önümüze çıkan güzellikleri görmüyoruz, en basitinden tatillerimiz bile koşturmaca içinde belli bir rotaya belli bir zamana sığdırılmış bir koşu yarışı gibi. Para, sağlık, imkanlar her şey varken bile insanlar neden mutlu değil? Çünkü insani değerlerimizi kaybettik. Artık duyguları yok ederek sadece görev tamamlama felsefesi ile yaşıyoruz.
Kitabımızın baş kahramanı olan Momo kimsesiz bir kız çocuğu ve bir tiyatro harabesinde yaşıyor. Çevre halkı onu çok seviyor ve büyük küçük farketmeksizin geceleri onla buluşup sohbetler edip oyunlar oynuyorlar. Kitabı okurken çocukluğumun izlerine denk gelmek beni duygulandırdı.
Küçükken en sevdiğim anlardan biri elektriğin gittiği kış geceleriydi. Herkes elindeki uğraşı bırakır birbiri ile sohbet eder sıcak sobanın yanında babamın anlattığı eski anıları ve hikayeleri dinlerdik. Şimdilerdeyse bir odada oturan beş kişinin dördünde telefonla sözde "sosyal" medyada aktifler.
Sokakta arkadaşlarımızla misket, saklambaç, kovalamaca gibi bir çok oyun oynardık ve gerçekten mutluyduk. Dağ, bayır, bahçe bahçe
İşe gidenlerin artık pencere önlerindeki çiçekleri seyredecek ya da küçük bir kuşa yem atacak kadar vakitleri vardı.
Önceleri pek farkına varılmaz. Günün birinde insanın canı artık hiçbir şey yapmak istemez. Hiçbir şeyle ilgilenmez ve kurur gider. Üstelik bu isteksizlik geçici değildir, hatta giderek de artar. Günden güne, haftadan haftaya daha kötü olur. İnsan kendinden hoşlanmaz, sanki içi bomboştur ve dünyayla bağdaşamaz. Sonraları bu hisler de kalmaz ve hiçbir şey hissetmez olur. Bütün dünyaya yabancılaşmış ve hiç kimse onu artık ilgilendirmez olmuştur. Ne kızgınlık duyar ne de hayranlık. Ne sevinmesini bilir ne de üzülmesini. Gülmeyi de ağlamayı da unutmuştur. Böyle bir insanın içi kaskatı kesilmiştir. Artık hiçbir şeyi ve hiç kimseyi sevemez. Bu durumda, artık hastanın iyileşmesine olanak yoktur. Geriye dönüş kalmamıştır. Bomboş, kül rengi bir yüzle ve nefretle çevresine bakar, tıpkı duman adamlar gibi. Onlardan biri olup çıkmıştır. Hastalığın adına gelince, buna ölümcül can sıkıntısı denir."
Hayatta en tehlikeli şey, gerçekleşmiş hayallerdir.