Huizinga çağdaş insanın daha olgunlaşmamış, çocukca davrandığını kaydediyor ve buna misal olarak da bayağı eğlenceleri, sloganlara olan temayülü, gerçek espirinin yokluğunu, kıymetsiz, adi neşriyatın yayılışını, ölçüsüz nefret ve sevgi veya tenkit ve övme parolaları gibi tezahürleri gösteriyor