zehra
@zerades
"topraktan toprağa bir akış hayat"
Alıntılamadığım, tırnak içine almadığım iletiler şahsıma aittir.
Reklam
Kısacık öykümden bir konuşma..Edebiyat
-Eh be kardeşim, insan hiç bilmediği birine ev der mi? Duvarlarının yıkılmaz olduğuna inanıp da öylece sırtını yaslar mı? Düşünmedin mi hiç bu adam kimdir, benim sevgimi taşır mı diye?
- Düşünemedim abi. Esasen düşünmeye de vaktim olmadı. Ben o evi zaten hiç görmemiştim daha önce. Öylece girince benim sandım. Benim olana bıraktım kendimi. Düşünebilsem aşk demezdim zaten. Sevdim derdim. Şimdi bakınca ev de duvarları da yere battı..
İşte şimdi korktuğum oluyordu.. Aylardır hatta ne ayı, senelerdir yüreğimden sökmek istediğim, çekip alması için Allah'a yalvardığım o acı his çıkıyordu içimden. Ondan kalan son şeydi bu acı. Biliyorum onu bile bir süre bırakmak istemediğimi.. Ama şimdi yıllar boyu kapalı pencereler arkasında bekleyişim sona ermişti. Şimdi pencereyi açma vaktiydi. Göğün içeri dolmasının tam vaktiydi.