Dün dedim, bazı kelimeler hançer gibi saplandı yüreğime...
Çıkardığım en ufak bir fısıltıda sinirli bakışlarla, kalabalık bir düşünce yumağı ve donuk kulaklarla karşılaştım, defaten susturuldum, itildim ve kakıldım...
Sen sevme, bırak ben seveyim dendi bana,
zira sen onu da beceremezsin...
Bırak ben tatmin edeyip o zavallı egomu, ben öğreteyim sana bu hayatın kurallarını...
Bırak, biraz ötede dur, fazla yaklaşma...
Bilirsin heyecân biter, yanıp hemen de söner benim tutkum, sıkılırım senden zamanla...
Emeğim, fedâkârlığım senin yolunda ziyân mı oldu esas soru bu...
Yazık, sana çok yazık...