..kendimi çok kötü hissediyordum; hayata pamuk ipliğiyle bağlıydım desem yeridir.
Sayfa 92
Belki de kimsenin beni tanımadığı yabancı bir yerde, ıssız bir köşede öleceğim. Tabutumu, kilise görevlileri taşıyacak. Hayat bazen ölümden daha acı verici değil midir Makar Alekseyeviç?
Sayfa 69
İnsan yalnız kalınca eski hatıralar acı veriyor. Kafamda tuhaf düşünceler. Sanki ağrıyan kafam değil de bu düşünceler. İçim çok sıkılıyor, kuzucuğum.
Sayfa 16
Hayatımı kabullenmiştim bu hayat kabulümdü. Bu kader, bu yazgı, kabulümdü. Şarkının dediği gibi belki bu hayattaki her şey bize hediyeydi. Daha kötüsünü görmüş, korkmuştum. Yaralarımı sarabilirdim.
Sayfa 150
Çektiğim tarifsiz acıya rağmen kendimi öldürmeye kıyamıyordum. Kafamın içinde hayal ettiğim başka bir hayat vardı. Kafamın içinde beni avutan başka bir dünya vardı. Çaresiz çocukluk günlerim sona erdiğinde bir yetişkin olarak ulaşacağım yeni bir hayatın hayali. Bir umudum vardı benim. Kimse söküp çıkaramıyordu onu içimden.
Sayfa 128