Biriyle aile olmak, belki de, birbirimizin varlığına alan açmak ve kimsenin unutulmadığı bir ortam yaratmaktır, üstelik bunu zorlanmadan, doğal bir şekilde yapmaktır.
Pis kokulu bir kalabalığın arasına karışmak için sırf kendisine parfüm sıkmak yeter mi insana? Sarayd abile yaşasa, eğer ki dört yanındaki pencereler ahırlarla dolu avlulara açılıyorsa insan keyif alabilir mi?
Ama birimiz önce gitmek zorundaysak, ben önce gideyim diye dua ediyordum; çünkü o kuvvetli, ben zayıfım, onun bana gerektiği kadar gerekmem ben ona - onsuz hayatın anlamı kalmaz, nasıl katlanırım böyle bir hayata?
En çok korktuğu şey hayaldi. Bu iki yüzlü yol arkadaşı, bir bakıma dost, bir bakıma düşman; inanmadığın zaman dost, tatlı akışına kapılıp gittiğin zaman düşman.