ben tek koşulda aklımı yitirmek isterdim: şen şakrak, çevresine neşe saçan, sorunsuz, takıntısız, sabah akşam güler yüzlü bir deli olacağımdan emin olmalıyım. parlak çoşkulara bayılsam da istemezdim onlardan, çünkü arkalarından her zaman çöküntü gelir. tam tersine, üstümden evreni değiştirecek ışıklar çağlasın isterdim; ama çoşkudaki gerilimden çok farklı olarak, aydınlık bir sonsuzluğun dinginliğini koruyacak ışıklar. zarafetin hafifliğini, bir gülümsemenin sıcaklığını yansıtacak ışıklar.