Zežsu
@zeymini
Yaşamak öldürüyor anne bir daha doğurma beni.
Kim olursa olsun, ne kadar aşağı mevkide bulunursa bulunsun, her insan içgüdüsel olarak, hatta bilinçsizce, bir onuru olduğunun unutulmamasını ister.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sanki hakkımda uzun boylu kafasını yormadan şöyle bir yargıya varmıştı: Benimle başka insanlarla olduğu gibi konuşulmazdı ve kitaplardan başka konulardan anlamadığıma, anlayacak yetenekte olmadığıma göre, beni boşu boşuna böyle konularla yormamalıydı.
Zaman geçiyor, ben de yavaş yavaş alışıyordum. Artık yeni hayatımın her günkü olayları beni eskisi kadar şaşkınlığa düşürmüyordu. Olaylara, koşullara, çevremdeki insanlara alışıvermiştim. Bu hayata katlanmak belki mümkün değildi, ama bunu bir oldubitti sayıp boyun eğmek gerekti.
Niyetim, elimden geldiğince sade ve onlardan farkım yokmuş gibi durmaktı; onlara sokulmak için pek fazla gayret göstermeyecektim, ama onlar bana yakınlık gösterirlerse, karşılık vermezlik de etmeyecektim. Tehdit ve nefretlerine kulak asmayıp elimden geldiği kadar görmezlikten gelecektim. Belli başlı noktalarda onlardan ayrı kalacak, ama birtakım huylarını, geleneklerini benimsemeye çalışacaktım, kısacası tam bir arkadaşlık aramayacaktım. Bunu yaparsam, beni ilk önce onlar aşağı göreceklerdi.