Denny hızlıca etrafına bir göz atıp dişlerinin arasından, "Hırs yapıyorsun, dostum" diyor. Kafasını sallayarak ekliyor: "Seni sevsinler diye insanları kandıramazsın."
Garip bir biçimde kendimi hayatımın sonuna kadar burada dikilmiş olarak görebiliyorum. Denny'yle hep aynı bok diye sonsuza dek mızıldanmamız aslında bir lüks. Hep iyileşiyoruz.
Ah! Kurtarılması gereken benim! Yarın, belki de bugün ölmem gerektiği doğru mu, bunun başka bir yolu yok mu? Ah Tanrım! İnsanın hücresinin duvarlarına vura vura başını parçalatabilecek kadar korkunç bir düşünce!..