Zeynep
@zeynebable
16 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Sarı Yüz, yazardan okuduğum ikinci kitap ve çok beğendim. Kitabın başından sonuna kitap sektörünün -ve bence günümüz dünyasında birçok sektörün- insanı, duygularını nasıl metalaştırdığını çok iyi ele
Kitabı sevdim ama çok bağ kuramadım her kısmıyla sanırım. İçinde kendimden parçalar buldum, evet ben de bunları hissediyorum dediğim anlar oldu. Tabi, yazarın kendi terapi deneyimini anlattığı bir kitapta inanılmaz profesyonel bir dil beklememek lazım. Sanırım bana biraz soğuk gelen kısmı diyalogları okurken hızlı hızlı gelişen durum oldu. Konuşmaları dümdüz okuyor olduğum için biraz garip hissettim ama bu yazarın suçu değil. Onun dışında psikiyatristin tutumu ve hangi durumun normal hangisinin sıkıntılı olduğunu anlatması bana yer yer ilham verdi. Kendi deneyimlerimi yorumlamada yardımcı oldu. Kitaba dair pek keşkem yok, yazarın bunları dile getirmesinin de önemli olduğunu düşünüyorum. En önemli kısmı da bence terapiye gidip sonunda tamamen iyileşmemenin sıkıntı olmadığına parmak basması. Bir anda tamamen iyileşmek mümkün değil, kendinde o cesareti bulup her gün gayret etmek kıymetli.
Uzuuuun seneler süren reading slump dolayısıyla doğru düzgün kitap okuyamayan bana ilaç gibi geldi. Türünün en iyisi değil belki ama beni tatmin etti. Evrenini ve politik durumunu sevdim. Ama beni asıl çeken karakterlerin arasındaki çekimdi. Enemies to lovers konusunda açlıktan öldüğümüz bir dönemde bence baya başarılı bir örnekti. Karakterlerin ikisini de çok sevdim ayrıca. Kitabın sonuyla da hafiften kalbim kırılsa da tam olması gerektiği gibi oldu dedim. Tek isteğim yan karakterlerin biraz daha derin ele alınması oldu. Bence biraz iki boyutlu kalmışlar, daha sağlam hikayeleri olabilirdi diye düşünüyorum. Genel anlamda beğendiğim, bitirir bitirmez hemen ikinci kitabını sipariş ettiğim bir kitap oldu.
Sonunda SONUNDA bitti. Uzun bir süredir bu kadar gereksiz uzatılan, gercek anlamda hiçbir şey olmamasına rağmen bu kadar fazla şey anlatan bir kitaba rastlanmamıştım. Kitapta 560 sayfa olmasını gerektirecek hiçbir şey yoktu, 300 sayfa bile gayet yeterli olurdu. Karakterlere gelecek olursam ana karakterlere bayılmadım ama nefret de etmedim. Anastasia'nın terapistiyle daha fazla sahne olmasını isterdim. Özellikle Aaron mevzusu sakız gibi uzayıp durunca bunu bekledim. Ama gerçekten fiziksel tacize ulaşan bir noktaya kadar Aaron konusunda gerçekten bir yaptırım yapılmadı. Nate müdahale edene kadar kimsenin Aaron'a bir şey dememesi, bu kadar plan program delisi bir kızın beslenme programını tamamen ona emanet etmesi, sonraki süreçte de Nate'e emanet etmesi çok saçmaydı. Sonunun saçmalığına zaten diyecek bir şeyim yok. Tüm kitap boyunca gerek koçunun kariyerinin en iyi noktasında çocuğu olmasıyla gerek Aaron'un sözleriyle Anastasia'nın çocuk sahibi olmaya bakış açısını biliyorduk. Fakat yazarın sonunda bir madalya kazandı hadi çocukları olsun o zamana getirmesi beni hiç mutlu etmedi. Son olarak da kitabın bu kadar uzamasına sebep olan ana şeye değinmek istiyorum. Gereksiz derecede fazla smut var, bir noktada artık atlaya atlaya okumaya başladım çünkü hikayeye hiçbir şey katmıyorlardı.
Sally Rooney okumayı seviyorum. İnsanları ele alış şeklini, dünyayı ele alış şeklini ve özellikle de ilişkileri ele alış şeklini seviyorum. Diğer okuduğum iki kitabına göre daha fazla beğendim.
