İnsan bazen en çok kendine yabancı olur, ama yolun sonunda kendini bulan yine insanın kendisidir.
İç yolculuk, nefis mertebeleri, kalbin halleri ve ruhun özlemleri...
“Buldum” denilen yerde bile tartışacak başka bir ben vardır. Her cevap, yeni bir soruyu beraberinde getirir. İnsan, kendi iç âleminde kaybolur, bulur, yeniden arar.
...
Kaybolmak da, bulunmak da yolun bir parçasıymış.
Karanlığın da, güneşin de yeri varmış.
İnsan kendine dönmedikçe hiçbir arayış tamamlanmıyor.
Ama bu yolculuk hiçbir zaman tam anlamıyla da bitmiyor. Nefis her mertebede yeni bir sınav çıkarıyor. Bugün sabırlıyken, yarın öfke ile deneniriz. Bugün şükrederken, yarın kayıpla imtihan ediliriz.
Netice itibariyle, insan kendi başına bir âlemdir. İçindeki kayıp ve buluş, arayış ve tevekkül, dostluk ve hasret, hepsi bu âlemin parçalarıdır. Ve bütün bu âlemlerin üzerinde bir hakikat vardır: Allah, âlemlerin efendisidir.
Yolculuk bitmez; her yeni gün, insanı kendi iç âleminde bir adım daha ileriye taşır. Her adım, O’na yaklaşmanın bir vesilesidir.
Bismillahirrahmanirrahim
Allah size yardım ederse, sizi yenecek yoktur. Eğer sizi yardımsız bırakırsa, artık ondan sonra size kim yardım edebilir? Müminler ancak Allah'a güvenip dayansınlar.
sadaqallahul aliyyul azim.