İnsanı karamsarlığa iten korkunç bir durumdu bu. Sabahtan akşama kadar bu manzarayı izlemekten kendimi alamıyordum, ayrıca o sırada görecek başka bir şey de yoktu. Bu manzaraya baktıkça kentin müstakbel sefaletini ve bu sefaletin pençesine düşecek bahtsızları kara kara düşünüyordum.
“Doğrusu onu orada bıraktığımdan beri çıldırmış gibi hissediyorum. Artık ağlayamıyorum; benim yaşımda gözyaşlarının artık kuruduğu söylenir, yine de acı çekildiğinde ağlamak gerekir.”
“Ah! İşte kibirli ve bencil bir kişilik! Başkasının özsaygısını balta darbeleriyle yıkmak isterken, kendi özsaygısına toplu iğneyle dokunulduğunda çığlık atan biriyle nihayet karşılaştım.”