szélanya
@zeyneepsimalkoc
kitaplara sığındım
"Bugüne kadar savaş üzerine yazılmış her kitapta, savaş alanında komutanların işine karışan siyasetçilerin hep felakete yol açtığından söz edilir ama siyasetçiler doğuştan strateji ustası olduklarını, her şeyi bildiklerini sanırlar ve bunu her seferinde tekrar yaparlar."
Reklam
"Türk askerlerinin birçoğu Balkanlar'daki savaşın gazileriydi ve çok acı bir ders almışlar, savaşın gerçeklerini insana zaferden çok daha iyi öğreten yenilgiyi görmüşlerdi."
İntihar Dükkanı
spoiler içerebilir
Bir dükkan hayal edin. İçerisi alışveriş yapan insanlarla dolu. Lakin ürünlerden memnun kalan hiç kimse bu dükkana tekrar gelmiyor, gelemiyor. Çünkü aldıkları ürünler siyanürlü bir elma, boğulmak için poşet, kendini asmak için halat. Yani bir intihar için gerekli olan her şey.
Bu dükkanı işleten Tuvache ailesi mutluluk denilen şeyin berbat bir şey olduğu kanaatinde. Bu karamsar ve mutsuz aile müşterilerine karşı ise oldukça ilgili. Müşterilerinin son anlarının unutulmaz olması için çabalıyorlar. Dükkana gelen müşterilere 'iyi günler' yerine 'kapkaranlık geceler', 'görüşmek üzere' yerine 'elveda' diyen dükkan sahipleri ayrıca çocuklarına intihar etmiş ünlü kişilerin adlarını verecek kadar da intihara meyilli.
Büyük oğul Vincent (Vincent Van Gogh)
Kız Marilyn (Marilyn Monroe)
En küçük oğul Alan (Alan Turing)
Baba Mishima (Yukio Mishima)
Anne Lucrece (Lucretia)
Bu dükkanı işletmiyor olsalar kendileri de intihar edecekler lakin birinin bu işi devam ettirmesi gerekiyor.
Peki ya hayatlarında bir kez gülmemiş intihar dükkanı sahiplerinin 'yanlışlıkla', gülen, yaşama sevinci dolu, iyiliğin bulaşıcı olduğunu, her zaman umudun var olduğunu ve karanlıkların içinde hep bir parıltı olduğunu hatırlatan, her şeye rağmen gülümseyen, yaptıklarıyla karanlığı aydınlatan, zehirli elmaları normal elmalarla değiştiren, iplerin düğümlerini genişleten, intihar tozlarını şaka tozlarıyla değiştiren bir çocukları olursa?
Bizler de birer intihar dükkanı değil miyiz? Kimleri hüzne boğduk bunca zamandır? Kaç kişinin intiharı düşünmesine neden olduk peki? Kitabın en etkileyici yerlerinden biriydi: Bir evsizin dükkana gelip ürün almak istemesi, satıcı kadının onun parası olmadığı için ona poşet hediye etmesi ve adamın orda söylediği cümle; "Hayatımda birkaç
"Ağlasam sesimi duyar mısınız
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Gözyaşlarıma, ellerinizle?
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.
Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epice yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.
