szélanya
@zeyneepsimalkoc
kitaplara sığındım
marmara
İstanbul
Sinop, 1 Eylül 2006
84 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
İntihar Dükkanı
spoiler içerebilir
Bir dükkan hayal edin. İçerisi alışveriş yapan insanlarla dolu. Lakin ürünlerden memnun kalan hiç kimse bu dükkana tekrar gelmiyor, gelemiyor. Çünkü aldıkları ürünler siyanürlü bir elma, boğulmak için poşet, kendini asmak için halat. Yani bir intihar için gerekli olan her şey.
Bu dükkanı işleten Tuvache ailesi mutluluk denilen şeyin berbat bir şey olduğu kanaatinde. Bu karamsar ve mutsuz aile müşterilerine karşı ise oldukça ilgili. Müşterilerinin son anlarının unutulmaz olması için çabalıyorlar. Dükkana gelen müşterilere 'iyi günler' yerine 'kapkaranlık geceler', 'görüşmek üzere' yerine 'elveda' diyen dükkan sahipleri ayrıca çocuklarına intihar etmiş ünlü kişilerin adlarını verecek kadar da intihara meyilli.
Büyük oğul Vincent (Vincent Van Gogh)
Kız Marilyn (Marilyn Monroe)
En küçük oğul Alan (Alan Turing)
Baba Mishima (Yukio Mishima)
Anne Lucrece (Lucretia)
Bu dükkanı işletmiyor olsalar kendileri de intihar edecekler lakin birinin bu işi devam ettirmesi gerekiyor.
Peki ya hayatlarında bir kez gülmemiş intihar dükkanı sahiplerinin 'yanlışlıkla', gülen, yaşama sevinci dolu, iyiliğin bulaşıcı olduğunu, her zaman umudun var olduğunu ve karanlıkların içinde hep bir parıltı olduğunu hatırlatan, her şeye rağmen gülümseyen, yaptıklarıyla karanlığı aydınlatan, zehirli elmaları normal elmalarla değiştiren, iplerin düğümlerini genişleten, intihar tozlarını şaka tozlarıyla değiştiren bir çocukları olursa?
Bizler de birer intihar dükkanı değil miyiz? Kimleri hüzne boğduk bunca zamandır? Kaç kişinin intiharı düşünmesine neden olduk peki? Kitabın en etkileyici yerlerinden biriydi: Bir evsizin dükkana gelip ürün almak istemesi, satıcı kadının onun parası olmadığı için ona poşet hediye etmesi ve adamın orda söylediği cümle; "Hayatımda birkaç
Reklam
Cesur Yeni Dünya
spoiler içerebilir
Bu kitap distopya mı yoksa ütopya mı?
Aldous Huxley'in yazdığı Cesur Yeni Dünya kitabından bahsediyorum. Bu soruyu sormamın nedeni ise kitap her ne kadar distopya olarak kabul edilse de içerisinde birçok ütopik değer barındırmasıdır. Sonsuz bir mutluluk düşünüldüğünde ütopya; kısıtlamalar, şartlandırmalar düşünüldüğünde bir distopya.
Distopyalar geleceğe ilişkin kötümser kurgulardır. Kitabı okuyanlar ve hakkında biraz araştırma yapanlar, bu kitabın hem ülkemizde hem de dünyada çok okunan eserlerden biri olan 1984 ile sıkça karşılaştırıldığını ve okuyucuların ikiye bölündüğünü görmüştür. İki kitapta da insanların birer koyun sürüsü haline getirildiğini görebiliriz. 1984'te sindirilerek, Cesur Yeni Dünya'da baştan çıkarılarak. İşte bu fark iki kitabı birbirinden tamamen ayırıyor. Neil Postman, Televizyonu Öldüren Eğlence kitabının önsözünde Orwell ve Huxley'in kehanetleri arasındaki farklardan şöyle söz ediyor:"Okumuş insanlar arasında bile yaygın olan inancın tersine, Huxley ile Orwell'in kehanetleri aynı şeye ilişkin değildi. Orwell'in uyarısı, dıştan dayatılan bir baskının bize boyun eğdireceği yönündedir. Huxley'in görüşüne göre ise insanları özerklikleri, olgunlukları ve tarihlerinden yoksun bırakmak için Büyük Birader'e (Big Brother) gerek yoktur. Huxley'e göre insanlar süreç içinde üzerlerindeki baskıdan hoşlanmaya, düşünme yetilerini dumura uğratan teknolojileri yüceltmeye başlayacaklardır. Orwell kitapları yasaklayacak olanlardan korkuyordu. Huxley'in korkusu ise kitapları yasaklamaya gerek duyulmayacağı, çünkü artık kitap okumak isteyecek kimsenin kalmayacağı şeklindeydi. Kısacası Orwell bizi nefret ettiğimiz şeylerin mahvetmesinden korkarken, Huxley bizi sevdiğimiz şeylerin mahvedeceğinden korkuyordu." Sadece bu söz
