Aşk gelir öyle bazen kendiliğinden. Her şeyin oluverir beklemediğin anda. Kalır canın olur kanına kan katar. Yaşama amacın, gülme sebebin, mutluluktan ağlama nedenin…
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yıkılır bazen her şey. Hemde öyle az buz değil. Tepetaklak olur bazı şeyler. Dönüşün mümkün olmadığı, toplamanında imkanı kalmadığı noktadasındır.
Ararken bulduğun değil bahtın sana yazdığı biri çıka gelir çalar kapını. Bazen öylesine bazende ne olacak sanki diye usulca açar kapıyı buyur edersin içeri. Nerden bileceksinki kaderinde şükrettiğin olacağını.
Aylar geçer sonra hepsi sanki bir günmüş gibi. Döner bakarsın geriye ne o yıkılanlar yerde, ne de toplanacak olanlar aynı halinde…
Kaderin sana bahtınla armağan ettiğine şükretmek kalır geriye…
Bir kişi ne çok şey vermiştir sana. Bir şeyken her şey olmayı nasıl güzel başarmıştır öyle.
Sormak Lazım BazenEdebiyat
Mevsimler geçer bahar gelirde insana ne zaman gelir bahar? Bir sevgilinin dokunuşunda, bir çocuğun gülüşünde, bir babanın evladının saçını okşayışında mıdır bahar…
Ne zaman uçuşur kelebekler içimizde? Kaç kuruştur mutluluk, satın alınır mı köşe başındaki minik esnaftan?
Adil midir hayat herkese? İşe yarar mı dilekler, dualar?
Kime el açmalı, yalvarmalı, dua etmeli insan bulabilmek için aradıklarını?
Gömüldüğümüz hayatlardan kafamızı kaldırıpta sormak lazım bazen…
Korkmadan söylemek… Nedir korkmadan söylemek? Duygularını, hissettiklerini, sende yol açtığı şeyleri birine bir şey olur mu, başına bir şey gelir mi diye vicdanı hiçe sayıp söylemek, belli etmek…
Susmak… Nedir susmak? İçinde olanları susturmak, susturulmak…
Nedir sorumluluk? Hayatın üstünde söz sahibi olamamak… Başkasının huzuru kaçmasın diye huzurunu hiçe saymak…
Kimdi başkası, başkaları? Aile, ailen, yanıbaşındaki sevgili, dostun, kardeş diyip kalbinde yer verdiklerin…
Her şeye göğüs gerebilecekken hayatın seni canının içindekinden vurması. Herkes der ya “ Kaybedince anlarsın. “ diye. Kayıp sadece ölümden sonra mı olur? Yaşarken kaybettiklerimiz hangi kefeye konacak?
Aşk sadece sevgiliye mi olur? Bir çiçek, bir eşya, bir babaya?
Aşık olduklarımız terkeder mi her zaman bizi? Acıların teğet geçtikleri nerede?
Güneş doğduğu sürece umut kesilmezmiş. Ya umuttan umudumuzu kestiysek…