“N’oldu, Zeze?”
“Hiç. Şarkı söylüyordum.”
“Şarkı mı?”
“Evet.”
“Demek ki kulaklarım sağır olmuş.”
Acaba insanın içinden de şarkı söyleyebildiğini bilmiyor olabilir miydi?
Karanlık bir sokağın köşesinde bir anda bitiveren bir katil gibi, aşk önümüze dikildi; ikimizi de bir vuruşta devirdi! Yıldırım da böyle çarpar adamı, hançer de böyle saplanır!