On beş, yirmi sene, oyuncuları sahnede ya da perdede izlediğinizde bilinçsiz olarak bir davranış ve yapılacak şeyler dağarcığına sahip olursunuz. Genellikle takdir ettiklerimize benzemeye çalışırız. Ama bu tür bir benzemeye çalışma oyuncu için tehlikelidir çünkü başka oyunculardan gelen şeyleri dışsal olarak yapmanızla sonuçlanır. Bu taklitler, sizi, kim olduğunuzu bulabilmekten ve kendi katkınızı ortaya koymaktan alıkoyar. Oysa, parmak iziniz kadar bireyselsiniz ve katkınız bireyselliğiniz olacaktır. Bir başka deyişle, sahip olduğunuz en iyi şey sizsiniz, sahip olduğunuz tek şey de sizsiniz.