Zeynep
@zeynepdursun_
7 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Ermiş’in Aşk Mektupları bana hediye olarak geldiğinde ilk kez mektup okuyacak olmanın heyecanını yaşıyordum. Açıkçası yalnızca romantik satırlarla karşılaşacağımı düşünüyordum. Kitabı ilk incelediğimde bunun sıradan bir aşk mektupları derlemesi olduğunu sanmıştım. Ancak okumaya başladığım andan itibaren metnin sandığımdan çok daha sahici, çok daha hayatın içinden olduğunu fark ettim. Halil Cibran, sevgilisi Mary Haskell’e yazarken yalnızca duygularını paylaşmıyor aynı zamanda yaşamın anlamına; insanın iç dünyasına ve varoluşuna dair derin mesajlar veriyor. Hatta bu mektupları kaleme alırken bir gün yayımlanacağının bilincinde olduğunu ve bu yüzden yalnızca sevgilisine değil insanlığa da seslenmek istediğini hissettim. Mary’e
duyduğu aşk satırlarda yoğun bir biçimde hissedilirken hayat üzerine yaptığı benzetmeler beni sık sık düşünmeye sevk etti. Birçok yerde “Gerçekten de böyle.” dediğimi fark ettim. Benzetmelerinin derinliği ve anlatımındaki bilgelik beni en çok etkileyen yönlerden biri oldu. Bu yönüyle eser yalnızca bir aşk mektuplarını içeren bir kitap değil aynı zamanda yaşam üzerine güçlü öğütler veren bir metin. Nitekim Cibran, Ermiş’teki bilgece üslubundan pek uzaklaşmamış. Bu nedenle kitabın sadece aşkı anlamak için değil hayatı yeniden düşünmek için de mutlaka okunması gereken değerli bir eser olduğunu düşünüyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu kitabı benim için özel kılan, kısa olmasına rağmen çok derin bir etki bırakması oldu. Müslüman olmayan bir yazarın Müslümanlığı bu kadar doğal, sıcak ve güçlü bir karakter üzerinden anlatabilmesi gerçekten dikkat çekiciydi. Mösyö İbrahim’in yaşanmışlıklarının ağırlığı, sakin ama derinlikli bakışı, Momo’nun hayatına kattığı değişim ve bütün bunların sade bir dille aktarılması beni çok etkiledi. Kitap boyunca karakterlerin psikolojisinin bu kadar net hissedilmesi ve küçük cümlelerle büyük duygular verilmesi harikaydı.
Pal Sokağı Çocukları, sonunu önceden bilmiş olmama rağmen beni heyecanından hiç mahrum bırakmayan bir eser oldu. Finali biliyor olmak, karakterlerin yaşadıklarını takip ederken hissettiğim merakı azaltmadığı gibi bazı sahnelerin duygusunu daha güçlü hissetmemi bile sağladı. Bu da kitabın ne kadar iyi kurgulandığının ve anlatımının ne kadar etkileyici olduğunun bir göstergesi.
Kitapta en çok ilgimi çeken noktalardan biri çocuklar arasındaki bağ oldu. Pal Sokağı çocuklarının kendi aralarında kurdukları dayanışma, sadakat ve arkadaşlık duygusu yetişkinlerin dünyasında çoğu zaman kaybolan değerleri hatırlatıyor. Onların önemsediği duyguların ne kadar saf ve güçlü olduğu, kitabı hem sıcak hem de hüzünlü bir hâle getiriyor.
Nemecsek’in hikâyesi ise benim için çok özel bir yer tuttu. Özellikle babasının içinde olduğu duruma rağmen işine devam etmek zorunda kalması, günümüz yaşam koşullarıyla benzeşiyor. Ailenin ayakta kalma mücadelesi ve Nemecsek’in masumiyeti birleşince kitap sadece bir çocuk romanı olmaktan çıkıp çok daha derin bir toplumsal gerçekliğe dokunuyor.
Hem duygusal hem de düşündürücü yönleriyle kalıcı bir iz bırakan bir eser. Sonunu bilerek okumama rağmen beni içine çekmeyi başardı. Kitabı çok sevdim ve her yaşta okunması gerekiyor.
