Onlan sevdiğimiz, daha genel anlamıyla onlardan geldiğimiz için en can yakan kelimelerinin bile doğru olup olamayacağını merak ediyoruz. Kendimizi sorguluyoruz. Hatta onları haklı çıkarmak için kendimizden bile vazgeçebiliyoruz.
Tek duyabildiğim şey, kendi karamsar düşüncelerim. İnsanın kendi içinde kapana kısılması ve elinde güvensizliklerinden başka hiçbir şeyinin olmamasından daha kötü bir şey var mı?
Düşünsene: Hayatlarımız ne şartta olursa olsun, hangi sevinci ya da üzüntüyü yaşıyor olursak olalım, ay her gece bizi selamlamak için boy gösteriyor. Nedense bunu çok teselli edici buluyorum.