Uzun zamandır kendime "ne yapmalıyım?" Sorusunu sormadığım aklıma geldi. Aslına bakarsam kendimle ilgilenmeyeli, kendimi düşünmeyeli epey bir zaman oldu. Kendimi ne ara bu kadar unuttum? Farkında olsam dahi kıpırdayamıyorum sanki. Kendimden bu kadar mı nefret ediyorum? Kendim dışımdaki herşeye neredeyse tapıyorum oysaki.'
Doğrusu hayatım ve kalbim, gençliğim benim için o kadar kıymetli bir hazinedir ki bunu öyle rastgele, rüzgârın keyfine harcayıp yok edemem.
Hâlbuki elbette bu şehirde beni anlayacak ve benim seveceğim, yani benim için dünyaya gelmiş ve benim için yaşayan bir genç vardır. Fakat nerede? Nerede?..