Bir yazar büyüklük ve mükemmelliğin ne olduğunu bilmese, hayal ettiği kişilerde bunları tasvir edemez. Ressam, hayalinde yaratılmış ve resmedilmiş olan güzelliği tablosu üzerine resmeder, kendinde olmayanı resmedemez.
Bahtiyarlık denen şey daima görecelidir. Öyle değil mi? İnsan olur ki başkalarının can attığı mutluluklara kendini ilgisiz bulur, nefret derecesine bile varır. Aynı şekilde insan olur ki bazı zamanlarda fazlasıyla hoşlanacağı birçok şeyden bazı zamanlar asla hoşlanamayıp ziyadesiyle bezgin kalır.