Hayatımda bu kadar acı dolu bir çığlık duymadım belki de. Tarifi zor. Bir insanın gerçekten kalbi kırıldığında bir ses çıkıyorsa, Zeliha'nınki işte o sesti. Duyanların da kalbini paramparça eden bir ses.
Unutulmak herkes için sanıldığı kadar korkunç değildir; yazgısı hüzünlü kelimelerle dolu biri , söz hakkı olsaydı muhakkak unutulmayı seçerdi. Her anlatıldığında yarası yeniden kanayan insanın acısını, ancak unutulmak dindirir. Unutulmak ve bir daha hiç hatırlanmamak.