Zeynep
@zeze_can
95 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Yaşamın, hatta en aşağılık yaşamın temel direği iyilik yapma arzusu, eli açıklık, bir ülkü ardında koşma eğilimidir. Oysa düştür bütün bunlar. Zavallı insanlık makinesi düş kurmayı bir yana bırakıp yaşamaya başladığı an her şey allak bullak olur, çatırdar, laçkalaşır ve daha dün köşe başında öpüşenlerin birbirlerinin suratlarına tükürdüğü görülür.
Yaşamaksa, yaşamla boğuşmak demektir.
Yalnızlığa yenik düşmüş dost, dünyanın neresinde olursan ol, ansızın gelip sana kalbini açan tanımadığın kişi karşısında toparlan, acı gibi, neşe gibi yüce ol! Önüne konan hazine karşısında, gizleme içindeki hazineyi! Umutlarını yerle bir eden fırtınalar ne denli büyük olursa olsun, soylu, başkalarına güvenen bir insan olarak kal, hep inan içindeki sıcaklığa ve onu senden isteyeni geri çevirme. Bu sıcaklığı içinde hissettiğin an, onun yalnız sende bulunmadığına emin olabilirsin çünkü insanca yaşamak kimsenin tekelinde değildir ve sana denk bir dosta haksızlık etmektense, bir saat içinde yüz kere aldanmak yeğdir!
Kendisi ile dünya arasına çektiği duvara, kuşkuculuğuna karşın, sevgi ateşi karşısında erimeyecek buz bulunmadığını bilecek
kadar zeki, iç dünyası zengin bir insandı.
Çok kolay onu sevmek. Mutlu bir insan çünkü.