Zeynep
@zeze_can
95 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
“Bitirdim ben…
Koydum lavtamı kenara.
Mor üçgüller arasında
Gölgeler asılı durdukça
Şakımak da sona erdi, şarkılar da.
Bitirdim ben…
Koydum lavtamı kenara.
Eskiden bülbüller gibi erken,
Çiy düşmüş çalılarda öterken,
Kestim artık sesimi.
Yorgun bir ketenkuşuyum şimdi.
Dudağımdaki ezgiler bitti,
Öttüğüm zamanlar geçip gitti.
Bitirdim ben.
Koydum lavtamı kenara.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·192 syf.·
8 günde okudu
·2024 2. kitabı
Ümitsizlik tamamıyla anormal bir haldir, diğer birçoğu gibi iyileştirilmesi mümkün bir hastalıktır ve doğal ilacı zamandır. Ne kadar mutsuz olursanız olun içinizde derdin giremeyeceği küçük bir köşe kalmasını sağlayın, bu küçük köşe sizin ilaç kutunuz olacaktır.
Söyleyecek kimsesi olmadıktan sonra insanın fikirleri olmuş neye yarar? Şu dünyada değerlendirmelerine herkesten çok önem verdiğim bir kişi yoksa yetenek neye yarar? Beni anlamayacak kimselerin karşısında akıl sahibi olmak neye yarar?
Hele dostluk içimizdeki en yüce şeylerin, benliğimizin salt düşünsel yanı üzerine kurulu olduğu için daha yeğin, daha temeli sağlam bir duygudur. İnsanın bütün hissettiklerini sizi yalnızca belli bir noktaya kadar değil sonuna kadar anlayan, dilinizin ucundaki aynı kelimeyle düşüncenizi tamamlayan, verdiği karşılık sizde bir kavram taşkını, bir fikir dalgalanması yaratan birine söyleyebilmek ne mutluluktur. Dostunuzun yarım kalmış bir sözü, size birçok cümleden daha fazlasını söyler, çünkü onunla birlikte düşünmeye alışmışsınızdır. Onu harekete getiren bütün duygulan anlarsınız, o bunu bilir. Siz birbirine eklenen ve birbirini tamamlayan iki zekâsınızdır.