Simay Yıldız
@zimlicious
youtube.com/@zimlicious
Okuduğum tüm kitaplar burada çıkmadığı için daha çok GoodReads'deyim. Olur da bana ulaşmak isterseniz blogumu ziyaret edebilirsiniz.
Yazarın Hyunam-Dong Kitabevi kitabını almış ama henüz okuyamamıştım. İlk tanışmamız oldu yani; onunla karşılaştırma bekliyorsanız burada olmayacak...
Üstünde nedense "roman" yazıyor ama değil; temelinde kitabın isminden de anlaşılacağı gibi sade bir hayat yaşamaya dair adımların olduğu denemeler var kitapta. Aramızda iki yaş var ama deneyimlerimiz çok ama çok farklı. En büyük hedeflerinden birinin tek başına eve çıkmak ve yalnız yaşamak olmasına, bunu 40'lı yaşlarında başarınca da bir mucize gerçekleşmiş gibi mutlu olmasına şaşırdım mesela. Sonra da şaşırdığıma şaşırdım çünkü düşününce aynı evde yetişmiş olmamıza rağmen kardeşim ve benim deneyimlerimiz bile bambaşka. Bu hedefinin yanı sıra "yazar olma" hedefinin etrafında dönen yazılarında hayatını değiştirmeye çalışırken fark ettiklerini ve bu süreçte üzerinde düşündüklerini ele alıyor. Dediğim gibi, deneyimlerimiz, hayattan beklediklerimiz, rahatlama şeklimiz, huzur bulduğumuz konular gibi pek çok şeyimiz farklı; hatta o minimalistken ben maksimalistim mesela! Yine bile yalnız olmanın gerçekten ne demek olduğu, hayatta bizi mutlu eden şeylere nasıl daha çok zaman ayırabileceğimiz, dinlenmenin ne demek olduğu ve bunu nasıl yapabileceğimiz gibi konularda da çok fazla ortak noktamız var. Genel itibariyle bazı şeyler üzerinde düşündüren ve iyi hissettiren bir okuma oldu benim için.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yazar Bethan Roberts ile tanışmamı sağlayan My Policeman kitabının radarıma girmesinin çoğunuzun ‘ergen işi’ olarak göreceği bir nedeni var: aynı isimle çıkacak olan filminde esere adını veren polis karakterini bebeğim Harry Styles oynuyor! Neymiş diye bakıp da üstüne bir de LGBT temalı olduğunu gördüğümde meraklanmadığımı düşünmediniz herhalde. Bu yıl okuduğum en mükemmel kitap mı? Değil. Ama şu da bir gerçek ki başladığım andan itibaren elimden bırakamadım ve son zamanlarda ister istemez gözlerimi devirerek okuduğum, sırf yazmış olmak için yazıldığını hissettiğim benzer temalı kitaplardan sonra çok iyi geldi. Bir de tabii beni Ekim ayı boyunca içinde sıkışıp kaldığım “zor bela okuyorum of” durumundan kurtardı.
Okuyup bitirdikten sonra My Policeman yorumlarına GoodReads’te şöyle bir baktığımda dikkatimi çekenler kitabı Harry Styles için okuyanlara laf sokanlar ve “neden gay hikayeler hep dram olmak zorunda” diye isyan edenler oldu. Her iki tür yorum hakkında da naçizane birkaç kelimem olacak:
-Harry Styles gibi, özellikle gençlerin delicesine sevdiği bir adam onlara kitap da okutabiliyorsa bu şahane bir şey değil mi? Styles’ın okuduğu ve/veya önerdiği kitaplar listesi geziyor internette mesela ve hiç de fena bir liste değil (içinde Joan Didion bile var!). My Policeman da var o listede. İnsanlar Harry aşkına o kitapları da okusala fena mı olur?
-My Policeman, yazar E.M. Forster, Forster’ın eşi May ve Forster’ın 40 yıllık bir ilişki yaşadığı “policeman” Bob Buckingham arasındaki aşk üçgeninden esinlenmiş. Hayatın kendisi laylaylay olmadığı için kitap da öyle değil haliyle.
Devamı: zimlicious.com/my-policeman-e-...
Kuir yazarlar okuma çabalarımın farkına varanlardan sıklıkla gelen tavsiyeler arasındaydı Alice Oseman ve Kalp Çarpıntısı çizgi romanları. Şimdiye kadar ertelemiş olmamın iki temel nedeni vardı: 1) Bir-iki istisna olsa da çizgi roman okumak pek kolay değil benim için; 2) “genç yetişkin” türünü uzun süredir aşırı seçici davranarak okuyorum çünkü çoğu birbirine fazla benziyor ve hikâyeler artık tekrara düşüyor. Kalp Çarpıntısı serisinin birinci cildinin Yabancı Yayınları’ndan çıktığını görünce ise son kitap siparişime ekleyiverdim. Geldiği gün de (yani bu yazıyı yazdığım gün) yarım saatte okuyup bitiriverdim. Pişman mıyım? Hayır. Devamını merak ediyor muyum? Biraz çünkü kafamda yanıtlanıp yanıtlanmadığını merak ettiğim sorular var. Bu kadar abartılmayı hak ediyor mu? Bence hayır.
Sanatın her alanında, edebiyatta da farklı seslere, farklı bakış açılarına, farklı hayatlara yer verilmesi konusunda az biraz yol almaya başladı dünya. Daha gidecek çok yol olmasına rağmen bu olumlu ve beni mutlu eden bir gelişme. Ama tabii bu ne yazık ki hepsinin iyi işler olduğu anlamına gelmiyor. Bazen mesela zenci bir yazarın bir kitabını okuyorum. Sonrasında kendime, “var anasına; neler öğrendim; ne kadar iyiydi!” diyorum. Fakat sonra girip yorumlara baktığımda bazı zenci okurların “bizde böyle şeyler yok, dalga mı geçiyorsun?” gibi yorumlar yaptığını görüyorum. Ki bu da anlaşılır bir şey ve işte ben de bazen Kalp Çarpıntısı gibi kuir hikayeleri okurken onlar gibi hissediyorum.
Devamı: zimlicious.com/alice-oseman-ka...
