Simay Yıldız
@zimlicious
youtube.com/@zimlicious
Okuduğum tüm kitaplar burada çıkmadığı için daha çok GoodReads'deyim. Olur da bana ulaşmak isterseniz blogumu ziyaret edebilirsiniz.
Bayan Ming, Éric-Emmanuel Schmitt ile tanışmama vesile oldu. Bu yılki okuma planımın ‘plansızlık’ olduğunu belirtmiştim ama liste, vs. yapmamama rağmen içten içten “rafta bekleyenleri bitirmeden yeni kitap almayayım” diyordum. Daha Ocak ayının 20’sini göremeden bu yalan oldu tabii çünkü Juliana Bühring’in imza günü için Kırmızı Kedi’ye girmişken kitap almadan çıkamadım. Bayan Ming raftan bana bakıyordu; dayanamadım, aldım kitabı elime. Arkasını okuduktan sonra bir baktım, birlikte kasadayız! Pişman değilim tabii ki; sevimli bir hikâyeydi ama tam beklediğim gibi de çıkmadı…
İltihap nedeniyle Cuma gününden beri diş ağrısı çektiğim ve Bayan Ming’in Hiç Olmayan On Çocuğu’nu antibiyotik, ağrı kesici ve dünyanın en kötü ağrısının da etkisiyle, dişçi sonrasında hâlihazırda sinirliyken bitirdiğim için farklı yaklaşmışımdır belki de, bilmiyorum. Ama Bayan Ming, daha doğrusu Çin’deki iş seyahatinde onun anlattıklarına takan (takıntıdan başka ne denir bilemedim) Fransız iş adamı anlatıcımız biraz gıcık etti beni.
Devamı: zimlicious.com/bayan-ming-in-o...
Reklam
Çocukken “tahminleri tutuyor” diye ün salan bir kadının size öleceğiniz günü tam tarihiyle söylediğini hayal edebiliyor musunuz? Chloe Benjamin etmiş. Gold kardeşler, bu olay başlarına geldiğinde çok ama çok küçükler. En büyükleri olan Varya 13, Daniel 11, Klara 9 ve Simon 7 yaşında. Manhattan’da yaşayan bu kardeşlerin büyümesini, ailenin başına neler geldiğini Simon’la başlamak üzere Klara, Daniel ve Varya’nın gözünden izliyor, yıllar geçtikçe neler olduğunu birebir gözlemliyoruz. Tabii ki kitap boyunca kendinize sürekli sorduğunuz soru şu olacak: Kadının kehaneti tutacak mı, yoksa Gold kardeşler kendi kaderlerini kendileri mi yazacak?
Devamı: zimlicious.com/chloe-benjamin-...
Çocuk kitapları, her zaman çok sevdiklerim arasında oldu. Hatta verdikleri dersler, kapılarını açtıkları dünyalar ile yaş almaya başladıkça daha da sevdim onları diyebilirim. Benim çocukken okuduğum kitaplar bugünkülere nazaran daha ağır ve zorlu olduğu içindir belki de… Kibritçi Kız’ı hatırlayan var mı mesela? O küçük kalbimi nasıl darlamıştı zamanında… Sonralarında, ergenlikte Gülten Dayıoğlu’nun kaleme aldığı Dört Kardeştiler ve Yeşil Kiraz da aynı şekilde… Tabii ki hepsini okumuyorum ama gözlemlediğim kadarıyla bugünkü çocuk kitapları daha bir neşeli gibi sanki. Ya da en azından daha fazla çocuğun “evet, bu benim!” diyebileceği türde.
Bu kitap vesilesiyle tanıştığım, ünlü çocuk kitapları yazarı Susanna Isern’in kaleme aldığı, Rocio Bonilla’nın çizimleriyle hayat bulan Hayır! BURASI ORMAN değil! de bence aynen bu minvalde bir kitap. Zaten, yine tabii gördüğüm kadarıyla, Günışığı Kitaplığı bu konuda oldukça emek harcıyor ve şahane çocuk kitapları basıyor. Çoğunu okuduktan sonra çocukları olan arkadaşlarıma hediye ediyorum ve duyduğum kadarıyla minik kankalarım da severek okuyorlar kitapları. Hayır! BURASI ORMAN değil! de mesela yüksek ihtimalle yine bu minik kankalarımdan birine gidecek. Çünkü o kadar sevimli ki!
Devamı: zimlicious.com/cocuk-kitaplari...
