• 77 syf.
    ·Beğendi·9/10
    'İnsanın dört zindanı' Ali Şeriati'nin okuduğum ilk kitabıydı ve bundan sonra da diğer kitaplarını okumam için bir vesile olmasını umuyorum.Kitap gayet açık, anlaşılır bir dille yazılmış ve anlatılanlar biraz ilginizi çekiyorsa kitaba hemen adapte oluyorsunuz.Öyle ki bazı yerleri aklımda yer edinmesi için birkaç defa okudum zira muazzam tespitler bulunuyordu.
    Kitaptaki dört zindan ; tabiat ,tarih, toplum ve kendi belirleyiciliği.
    Bunlardan ilgimi en çok tabi ki şahsın kendi belirleyiciliği çekti.Yazara göre 'kendi'mizin sınırlarını aşmak en zoru çünkü belirli kalıplar içinde değildir ve kendini aşmak ancak kendinden yüce,aşkın olana yolculukla vuku bulur.Bu; 'fedakarlık', 'isar' ile açıklanıyor yani kendinden vazgeçerek başkalarının iyiliği için çabalama.İsar mantıkla açıklanamayacak kadar ulvi bir kavram dolayısıyla rasyonel akılla dünyaya bakan ve yalnızca kendini düşünmeyi öğütleyen bu sistemde anlaşılamıyor. Ancak karşılıklı bir beklentiye girmeden yapılan eylemler 'isar' oluyor. Burada Cemil Meriç'i de anmak gerekir:"İyilik eden mükâfat beklediği an tefecidir."

    Kanımca insan tüm sınırları aşsa da kendinde takılıp kalıyor ve yalnız kendisi için yaşıyorsa bu hiç aşılamayacak bir duvar oluyor ve diğer zindanlardan kurtulması pek bir anlam ifade etmiyor.Çünkü ne kadar ilerlese de kendilik zindanında hapsoluyor. Burada konuyla alakalı hatrıma gelen birkaç alıntı paylaşmak istiyorum:
    "Başkalarına hizmet götüren ve bunu bir şükür vesilesi sayan sonsuza açılmanın yolunu bulmuş demektir. Ne zaman ki nefsimize öncelik veririz, o zaman daralma başlar. Daralma başlayınca kendi kendimize bırakılırız. Kendi kendine bırakılan daha ne kadar daraltılabilir ki?"
    Mehmet Lütfi Arslan

    "Başımıza gelenler ve içine doğdumuz çevre seçimlerimizi sınırlar , karakterimizle o sınırları aşmaya gayret ederiz.Ama bazen kendi karakterimize meydan okumamız gereken zamanlar vardır.Galiba asıl değişim böyle zamanlarda gerçekleşiyor." Kemal Sayar

    Ve son olarak da kitaptan bir alıntıyla bitirmek istiyorum:
    "Aşk ise her şeyi bir amaç uğruna elden çıkarmak ve karşılığında hiçbir şey hiçbir ödül istememektir Bu büyük bir seçimdir seçimdir.Ne seçimi ? Başka biri yaşasın, bir ideali gerçekleştirsin diye kendine ölümü seçmesi."
    Kendilik zindanımızdan kurtulup , hayra vesile olacak işler yapmak ve aşkla yaşayabilmek umuduyla...iyi okumalar