“...Çalışıp çabalamadan!... Bir kez hazır yemeye, başkasının emeğine yaslanıp asalak geçinmeye alışmaya görsün, işte böyle saati gelince herkes hümerini göstermeye başlar...”
“Toprakları kederden başka mahsul vermeyen, harap bir ülke uzanıyordu göz alabildiğine. Her bir yeşil yaprak, her bir ot ve tahıl tanesi, en az ülkenin sefil insanları kadar aciz ve kurumuştu. Her şey boynunu bükmüştü; mahzun, örselenmiş ve kırık döküktü. Haneler, çitler, evcil hayvanlar, erkekler, kadınlar, çocuklar ve onlaracan veren toprak; hepsi tükenmişti.”