Zıpır Zıpırova

Reklam
“Toprakları kederden başka mahsul vermeyen, harap bir ülke uzanıyordu göz alabildiğine. Her bir yeşil yaprak, her bir ot ve tahıl tanesi, en az ülkenin sefil insanları kadar aciz ve kurumuştu. Her şey boynunu bükmüştü; mahzun, örselenmiş ve kırık döküktü. Haneler, çitler, evcil hayvanlar, erkekler, kadınlar, çocuklar ve onlaracan veren toprak; hepsi tükenmişti.”
Sayfa 295
“Yalnızlıktan hoşlanınama şaşılır mı? İnsanların yüzlerinde sadece düşmanlık görüyorum, oysa doğa bana her zaman güler­ yüz gösteriyor.”
“Mutsuzluğumda yalnızca masumiyetim bana destek oluyor; bu biricik, ama güçlü daya­naktan kendimi yoksun bırakıp yerine kötülüğü koymakla ken­dimi daha ne kadar mutsuz kılabilirim ki? Kötülük etme sana­tında onlara yetişebilir miydim, yetişsem bile onlara yapacağım hangi kötülük içimi ferahlatırdı? Kendime olan saygıını yitirir, karşılığında hiçbir şey kazanamazdım.”
Reklam