Zişan
@zisanbeyoglu
Lucilius’un durumu da buydu: Bütün sırlarını arkadaşlarına döker gibi yazılarına dökerdi. Mutluydu ya da değildi ama başka sırdaş aramadı. İşte tanrılara adanmış bir tablo gibi bütün hayatı göz önünde şimdi.
Reklam
Zayıflığımı hissediyorum ve sahip olduğum hiçbir şey yargılarımı doyurmuyor. Yeterince açık ve doğru bir görüşüm olsa da işin içine kendim girince her şey değişiyor. Bunu şiir konusunda daha iyi gördüm. Şiiri çok seviyorum ve başkalarının eserlerini eleştirebiliyorum ama elime kalemi aldığımda bir çocuk gibi kalakalıyor kendi yazdıklarıma katlanamıyorum. İnsan her yerde aptallık yapabilir ama şiirde asla.
Kendimi yönetmek konusunda çok iyi değilimdir. Talihin hayatımda benden daha büyük bir rolü var. Ortaya çıkan fırsat, etrafımdaki arkadaş topluluğu, hatta sesimin iniş çıkışları bile iyice düşünüp tartmadığım zamanlarda daha yararlı izler bırakıyor.
Amacı olmayan bir zihin kaybolur. Martialis der ki’ “Her yerde olmak hiç bir yerde olmamaktır.”
Son zamanlarda, bir kenarda sadece dinlenerek zaman geçirmeye karar verip evime çekildim. Zihnimi tamamen boşaltıp sadece kendiyle ilgilenmesine izin vererek ona çok büyük bir iyilik yapacağımı sanıyordum. Zamanın da etkisiyle olgunlaşıp dengeyi bulduğu için bunu daha kolay yapabilir diye ümit ediyordum. Ama anladım ki Lucain’in dediği gibi “Tembellik her türlü düşünceyi doğurur.” ve sahibi olmayan bir at gibi kendine başkalarının verebileceğinden yüz kat daha zarar verir. Ve ardı ardına, sebepsiz yere öyle çok kuruntu, öyle korkunç canavarlar yaratıyor ki bu tuhaflığa ve saçmalığa daha fazla tanık olmak yerine aklımı utandırmayı umarak yazmaya koyuldum.
Reklam