Zişan
@zisanbeyoglu
Reklam
Yan yana yürüdüler. Ayrı ayrı yaşantıları, ayrı ayrı duyguları olan iki kıta gibiydiler.
Bu zamana kadar yüzerek, dalgalanarak yaşadınız. Şimdi ölmek için limana gelin. Hayatınızın en önemli kısmını ışığa adadınız. Kalanını da karanlığa adayın. Meyvelerinden vazgeçmezseniz uğraşlarınızı bırakmanız olanaksızdır. Bu yüzden ününüz ve başarılarınızla ilgili kaygıları bir kenara bırakın. Geçmişte yaptıklarınızın ışıltısından, bunların sizi çekileceğiniz deliğe kadar izlemesinden korkun. Başkalarının onayından aldığınız zevki bırakın. Bilginize ve yeteneğinize gelince, endişe etmeyin, daha çok kendiniz için kullandığınızda değerini kaybetmeyeceklerdir.
Lucilius’un durumu da buydu: Bütün sırlarını arkadaşlarına döker gibi yazılarına dökerdi. Mutluydu ya da değildi ama başka sırdaş aramadı. İşte tanrılara adanmış bir tablo gibi bütün hayatı göz önünde şimdi.
Zayıflığımı hissediyorum ve sahip olduğum hiçbir şey yargılarımı doyurmuyor. Yeterince açık ve doğru bir görüşüm olsa da işin içine kendim girince her şey değişiyor. Bunu şiir konusunda daha iyi gördüm. Şiiri çok seviyorum ve başkalarının eserlerini eleştirebiliyorum ama elime kalemi aldığımda bir çocuk gibi kalakalıyor kendi yazdıklarıma katlanamıyorum. İnsan her yerde aptallık yapabilir ama şiirde asla.
Reklam