İnsan dünyayla kurduğu rabıtayı kendi ihtiyaçları üzerinden anlamdırıp neyin lüzumlu neyin lüzumsuz neyin zarif neyin kaba neyin akıllıca neyin aptalca olduğunu öyle saptıyordu
Her şeyin kendi içinde akan bir zamanı vardı. Biz dışarıdan bakanlar, o iç zamanı göremeyiz ki. Herkesin zamanı kendini esir alır, biz o zindanı bilemeyiz ki.
Bir yerin yaralandığında tabii ki sabah akşam düşünmeyeceksin. Ama yaralanmamış gibi davranmaya, incinmiş yerin üstüne abanmaya devam edersen de sızına yeni sızılar eklersin.