Çocukluğunda ebeveyniyle sağlıklı bağ kuramayanlar, büyükdükten sonra hep ana babalarına benzeyen kimselere çekilir, hissettikleri tanıdık ve tekinsiz duygulara taşıyan bu insanlara hissettikleri kaygılı yakınlığı aşk zannederlermiş.
Bazı gereksinimlerin zamanı oluyor hayatta. O zaman geçince giderilmemiş ihtiyacın yerini karanlık bir ağırlık alıyor. Yokluk boşluğa, boşluk ağırlığa dönüşüyor. Sonra artık ne yapsam başa dönülemiyor.