'başımı koydum uyuyordum. ağrılar uyutmadı. bir şiir dolanıp durdu dilimde. kime yazdığımı bilmeden... adın geldi aklıma. hiç tanımadığım birine ilk defa şiir yazmış oldum. kötü bir niyetim yok. sadece şiir hepsi bu.'
Şiirle başladı hikayemiz. Şiir büyüttü, geliştirdi bizi. Şiirler için geldik bir araya. Heybende şiirler biriktirecektin, muazzez kız geldiğinde kulağına fısıldamak için. Ne geldi muazzez kızın, ne sen onu bekledin. Ölümün ardından aydınlandı her şey. Yazgı ölümü bekliyormuş. Ne sana kızgınım, ne başkasına. Yalnız kendime öfkem. Senin cümlelerinle anlatacağım minnetimi 'Ve sonsuz koskoca evren, kendini var ettiğin için minnettarım sana.'
Huzurla uyu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Her Sabah Seninle Başlar
Önce gözlerin girer odamdan içeri
Sonra ellerin, saçların dudakların
Bir bir hatırlarım
Her sabah senin olan ne varsa
Yüzüm aydınlanır
Şarkılar söylemek gelir içimden
Yakında bir kuş öter
Uzaklarda bir tren sesi
Sonra kornalar, çocuk ağlamaları
Vapur düdükleri
Sesler bir uğultu halinde yükselir büyük şehirlerden
Ve alışılmış bir yaşamaktır çöker omuzlarıma
Sarar benliğimi birden
Büyük, devamlı dalgalar halinde duygularım
Her sabah seninle başlar
Ve ben her sabah
Ta içimde bir ağrı gibi yokluğunu duyarım
Her sabah
Rezil insanlar bekler her köşebaşında beni
Yüzleri, yürekleri kadar kirlidir
Biri gider, biri gelir
Biri gider, biri gelir
Yakamda duygusuz iğrenç elleri
Ve soğuk gözbebekleri gözlerimde
O alışılmış yaşamak ki her sabah
İğreti bir elbise gibi durur üzerimde
Bir isyandır sarar içimi
Her şeyi üzerimden çıkarıp atasım gelir
Fakat insanlar, insanlar bırakmaz beni
Ben sana dans etmeyi öğreteceğim. Canımızın en çok yandığı anlarda parmaklarımızı şıklatarak bağıra bağıra şarkı söyleyeceğiz. Kahkaha atacağız, boyuna. Çocuklarımı tanıdığında çok seveceksin. Bir şey öğretemezsem, yine kedileri severiz. Yine olmadık hayaller kurarız. Peki ya senin bana öğrettiklerin? Söz veriyorum, onları hiç unutmayacağım.
Oaristys
Ey hâtırası içimde yemin kadar büyük,
Ey bahçesinin hoş günlere açık kapısı
Hâlâ rüyalarıma giren ilk göz ağrısı,
Çocuk alınlarda duyulan sıcak öpücük.
Ey sevgi dalımda ilk çiçek açan tomurcuk,
Kanımın akışını yenileştiren damar,
Gül rengi ışıkları sevda dolu akşamlar
İçime yeni bir fecir gibi dolan çocuk.
Tahta havalenin üzerinden aşan hatmi
Ve havaları seslerimizle dolu bahar,
Koşuştuğumuz yollar, oynadığımız sular,
Kâğıttan teknesinde sevinç taşıyan gemi.
Duyup karşı minarede okunan yatsıyı
Yatağıma sıcaklığını getiren rüya,
Denizlerde onunla yaşadığım dünya
Ve ey ufku beyaz cennetlere giden kıyı.
Ah! Birçok şeyler hatırlatan erik ağacı
Ve o ilk yolculukla başlayan hasret, zindan;
Atları çıngıraklı arabanın ardından,
Beyaz, keten mendilimde sallanan ilk acı.
Sayfa 151
Gelelim sonuncuya.
Hiçbirine bağlanmadım
Ona bağlandığım kadar.
Sade kadın değil, insan.
Ne kibarlık budalası,
Ne malda mülkte gözü var.
Hür olsak der,
Eşit olsak der.
İnsanları sevmesini bilir
Yaşamayı sevdiği kadar.
Sayfa 146