zeynep r.
@zrckr
okuma alışkanlığı kazanma günlüğü.
Şu anda okuduğu kitap
aradan biraz zaman geçtikten sonra unutulan kitaplar vardır ya, bu kitap onlardan olamayacak kadar hassas bir yere dokundu bende. ne kadar sade ve basit bir dili olsa da bu sadeliğin altındaki o yoğunluğu çok sevdim.
ömürlerinin “sonbaharında” olan iki kişiyi okumak ve sohbetlerine, iletişimlerine tanıklık etmek çok keyifliydi.
bu kitaba dokuz puan verme sebebim de sonunu bu şekilde tercih etmeyecek olmam. başka türlü de olabilirdi, bu sona biraz kırıldım ama yine de kitabın atmosferini o kadar çok sevdim ki dokuzdan aşağı inemem.
iyi ki okumuşum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
tam da bu zamanlar ne okusam diye düşünmek yerine hemen bu kitabı okuyun, ihtiyacınız olan noel ruhu bu kitabın içinde bir mücevher gibi saklı.
kitapların yazılışında, kelimelerde bazen bir koku bulduğumu hissediyorum, bu kitap soğuk bir kış gecesi soba ve kar kokuyor. verdiği mesaj da bu kış gecesinde odayı aydınlatan mum kadar güzel, sıcak ve aydınlık.
bir çırpıda bitirebileceğiniz, okuması kolay, yazımı akıcı ama hissettirdikleri çok dolu olan bir kitap. noel ruhlarıyla tanışmak eminim sizi de beni mutlu ettiği kadar mutlu edecektir.
karmaşık insan ilişkileri. sally rooney’nin diğer kitaplarında da olduğu gibi hikaye ilişkiler üzerinden ilerliyor. kitapta birden çok ana karakter olmasına rağmen her karakterle ayrı ayrı bağ kurabiliyorsunuz ve bence bu kitapta yazarın yarattığı karakterlerin hepsinin zihninizde bir tasviri oluşuyor, onları hayal etmek çok kolay. bu kadar rahat bağ kurabildiğim kitaplara karşı ayrı bir sevgi hissediyorum. eylül ayının en güzel kısmı intermezzo’yu okuyabilmiş olmaktı.
toplum baskısını, yargıları ve hayatın geçiciliğini; bir kere geldiğiniz hayatı yaşamanız gerektiğini öyle hassas ve dolu dolu anlatmış ki sally rooney, insana cesaret veriyor.
kardeşlik ilişkisine de harika bir dokunuşu var.
eşsiz bir akıcılığı olduğunu düşünüyorum kitabın. hiç sıkılmadım. her bir karaktere hem kızıp hem onları sevdim. hayatı kucaklama ve başa çıkma yöntemlerini okurken bolca düşündüm. ve tutkuyu diğer kitaplarında da olduğu gibi içimde hissettim. bu kitap sally rooney’nin dilini ve hassasiyetini öyle güzel özetlemiş ki, daha nice işine şahit olmak için sabırsızlanıyorum.
uzun zamandır bir kitabı okurken bu kadar yorulmamıştım. çok yoruldum, gözlerim kör kaldı hadi bitti hadi bitecek derken… neden böyle oldu anlamadım, ben mi yanlış zamanda okudum yoksa kitap çok mu yorucuydu sahiden?
öncelikle, sevgili mika’nın o çaylarına hepimizin ihtiyacı var demek istiyorum. sonrasında da bu kitabı gerçekten çok sevdiğimi belirteyim.
sevmediğim kısımlar oldu. lilian karakterinin fazla üstüne gidildiğini ve anısına saygısızlık edildiğini düşündüm…. daha güzel anılmalıydı, biraz vefasızlık sezdim ama genel kurguya baktığımda öyle bir aktı ki kitap, 9 puanı vermeden duramadım.
inanılmaz akıcı, tatlı, sıcacık bir kitaptı.
bir de “gök mavisi denizdeki ev” kitabını severek okuduysanız bu kitabı da seveceğinizi düşünüyorum, bu kitabı sevdiyseniz de gök mavisi denizdeki ev’e bir şans vermenizi öneririm.
