Zelal Tuba Köşker Özcan
@ztkosker
Şu ana kadar okuduğum en iyi Agatha Christie romanı diyebilirim. Kurbanlarını alfabetik sıraya göre seçen bir seri katil, cinayet gününü ve yerini önceden Poirot’a haber verir. Kurbanlar arasında hiçbir benzerlik yoktur; yaş, cinsiyet, sosyal sınıf… peki gerçekten öyle midir? Okurken çok keyif alacağınıza eminim, şimdiden iyi okunmalar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Uzaktan Kumandalı Kız, hem Hugo En İyi Kısa Roman ödülü almış olması hem de İthaki Yayınlarının bilimkurgu klasikleri arasında yer alması sebebiyle bende büyük bir beklenti yaratmıştı. Ancak kitabı hiç beğenmediğimi ve hatta eleştirilecek birçok nokta bulduğumu söyleyebilirim.
Kitap, reklam yapmanın yasak olduğu kurgusal bir gelecekte geçiyor. Şirketler reklam yasağını delmek için ilginç bir yol buluyorlar: Fiziksel olarak kusursuz görünüme sahip bir robot üretiliyor, bu robot uzaktaki bir kabin içerisindeki bir insan tarafından 7/24 yönetiliyor, robot dış dünyaya gerçek bir insan olarak servis ediliyor ve çeşitli film ve belgesellerde oynatılarak kitleler tarafından sevilmesi ve takip edilmesi sağlanıyor. Böylece insanlar robotun giydiği ve kullandığı şeyleri satın alıyorlar. Evet, günümüz influencer marketingine benziyor. Ancak soruyorum: Bunun için gerçekten bir robot yapmaya gerek var mıydı? Güzel bir kadın ya da yakışıklı bir erkek de aynı şeyi yapamaz mıydı? Ya da binlerce kilometre öteden ve yerin yüzlerce metre altından yönetilen robotlar yapabilen bilim insanları yapay zekayı icat edememiş miydi? Açıkçası kitabın kurgusu bana fazlasıyla zorlama geldi.
Kitap ayrıca içerisinde bir aşk hikayesi de barındırıyor ancak o kadar yüzeysel yazılmış ki karakterlerle bağ kuramıyorsunuz. Onlarla birlikte sevinmiyor, üzülmüyor, acı çekmiyorsunuz. Kitabın kısa olmasının arkasına sığınarak da bu eleştirilerden kaçamazsınız, satır aralarına eklenecek birkaç cümleyle okuyucuya o his geçirilebilirdi diye düşünüyorum.
Son olarak, kitap “evet, şu an gelecektesiniz, size geleceğin nasıl bir yer olduğunu anlatacağım” diyen didaktik bir üçüncü şahıs tarafından anlatılıyor. Anlatıcının hikayeden bu denli uzak olması ve size de her fırsatta bunu hatırlatması da yine kitapla ve
Çehov’un silahı prensibini duymuşsunuzdur: “Eğer ilk perdede duvarda asılı bir silah varsa o silah ikinci veya üçüncü perdede mutlaka patlar.” Çehov aslında burada hikayede zorunlu unsurlar dışında diğer gereksiz unsurların bulunmaması ve okuyucuya boş vaatler verilmemesi gerektiğini savunur. Naçizane ben de bu prensibe katılırım.
Agatha Christie romanlarında ve diğer polisiye romanlarda bu prensibe diğer türlere kıyasla daha sıkı bağlı olunduğunu görürüz. Zira okuyucu kendisini dedektifin yerine koyar ve kitaptaki her ufak ayrıntıya dikkat eder, ipuçlarını yakalar ve suçluyu dedektiften önce bulmaya çalışır. Yazarın amacı da bu değil midir zaten?
Kitaptaki eşyaların dışında karakterlerin de hikayeye az ya da çok bir katkısı olması beklenir. Ancak bu kitapta hikayeye hiçbir katkısı olmayan o kadar çok karakter vardı ki… Sayfaları çevirdikçe onlar da bir şey söyler, bir şey yapar, bir ipucu verir diye bekliyorsunuz ancak hiçbir şey yapmıyorlar. Öyle ki, bu karakterleri alıp başka bir kitaba koysanız ne bu kitapta ne de yeni koyacağınız kitapta herhangi bir değişiklik olmaz.
Hikaye esasen aynı 3-5 kişinin etrafında dönüyor ancak bunların yarısı öldürüldüğü için katili tahmin etmek çok da zor olmuyor. Yazar tahminimce okuyucunun dikkatini dağıtmak için bilinçli olarak işlevsiz bir kalabalık yaratmış ve bu ucuz illüzyonla okuyucunun katili bulmasını zorlaştırmaya çalışmış.
Tüm bunlara rağmen yine de keyifli bir kitap. İyi okumalar dilerim…
