mehlikâ
@zuriide
bir küçücük kumru kuşu büyüttüm
göğsümün gizlisinde.
24 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"sadece ölmekten korkanlar randevu alır" derdi. "sadece onlar, randevuyla gidilen amaçlara sahiptir. 4 yıl sonra mutlaka mezun olur, 6 yıl sonra bir işe giremezse delirir, 10 yıl sonra bir yolunu bulup ev alır, 50 yıl sonra da en fazla on farklı ölümden biriyle hayatı terk ederler!"
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"hayat ölüme dahil, gazâ. bir işe başlamak, bitirmenin yarısı, derler ya. doğmak da öyle işte. ölmenin yarısı. bunu kabul et, yeter."
sonra harmin de gitti zaten. kendi kapısını kapatmaya. geriye kitapları kaldı. hepsini bana bıraktı. bir de ben kaldım... bir de bütün o cesetler...
"diyor ya âşık veysel, 'iki kapılı han' diye? ondan cereyan yapıyor bu hayat! onun için üşüyorum hep. gideyim de kapatayım birini!"
asla hatırlamak istemediğim, ancak unutmak için anlatmaktan başka çaremin olmadığı o kadar çok şey yaptım ki... üstelik bunları da başka şeyleri asla hatırlamamak için yaptım... ama bugünü, dünü unutmak için yaşamak, hiçbir halta yaramadı. aksine... unutulması gerekip de unutulamayanlar, katlana katlana çoğaldı. meğer önce yarını unutmak gerekiyormuş... her doğanın yeni bir güneş olduğuna inanacak kadar unutmak... her güneşi ilk ve son kez gördüğüne emin olacak kadar unutmak. "bugünkü biraz daha geniş sanki!" ya da "dünkü güneş daha ovaldi, değil mi?" diyecek kadar unutmak... her günü ilk kez yaşıyormuş gibi hissedecek kadar unutmak gerekiyormuş... ve de bağırmak: "Hangi dinde deja vu yok, ben ona inanacağım!" ve de susmak: nerede diriliş yok, ben orada olacağım.