Nekrofilik hatıra bağlılığı
Puan vermedi·524 syf.·
2026 4. kitabı
Bu kitap, nekrofilik hatıra bağlılığının iyi bir örneği bence. Yas, arzu ve takıntı arasındaki sınırların nasıl bulanıklaşabileceğini çok iyi gösteriyor...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Italo Calvino Serüvenleri - Varolmayan Şövalye·152 syf.·Düşünce
7/10
Beğendi
·2025 2. kitabı
İlk Italo Calvino kitabımı* bitirdim. Uzun zamandır kitap okumuyordum ve böyle bir başlangıç kafama ilaç gibi geldi. Prensesler, krallar, saray koridorları, atını oradan oraya süren şövalyeler… Calvino (
Italo Calvino) bir röportajında şöyle diyor: “Medeniyetimizde günlük yaşamın bolca kaydı var. Filmler, gazeteler, televizyon… Bana göre edebiyat bundan daha fazlasını sunmalı: gerçeğin gerçekdışı bir yorumunu.”
Hikaye bazı yerlerde insanın kafasını güzelce karıştırsa da (özellikle o bağlanma detayları… okurken bir an “ne oluyoruz?” dedirtiyor ), aynı zamanda sevdirmesinin nedeni de tam olarak bu. Zaten gerçek hayattayız; bize bunun dışında bir şeyler gerektiğini hatırlatıyor.
Yalnızca son kısımdaki bağlantı biraz fazla geldi. Ama dediğim gibi, o abartının da hikayede bir yeri var belki; tamamen “olmasaydı” diyemiyorum. Böyle de diyorum ama okurken beni hikayede geçen çoğu şey cidden düşündürttü. Beklemiyordum açıkçası ve hoşuma gitti bu.
Bu arada resimleri de beğendim; özellikle sayfa 137’deki (spoiler olmasın diye betimlemiyorum).
Yeni favori yazarlarımdan biri oldu Italo Calvino.
*Deniz Masalları kitabını buldum bu sabah kitaplıkta. Okumuşum yıllar önce ama unutmuşum. Bu ikinci Calvino kitabım oluyor.
Italo Calvino) bir röportajında şöyle diyor: “Medeniyetimizde günlük yaşamın bolca kaydı var. Filmler, gazeteler, televizyon… Bana göre edebiyat bundan daha fazlasını sunmalı: gerçeğin gerçekdışı bir yorumunu.”
Hikaye bazı yerlerde insanın kafasını güzelce karıştırsa da (özellikle o bağlanma detayları… okurken bir an “ne oluyoruz?” dedirtiyor ), aynı zamanda sevdirmesinin nedeni de tam olarak bu. Zaten gerçek hayattayız; bize bunun dışında bir şeyler gerektiğini hatırlatıyor.
Yalnızca son kısımdaki bağlantı biraz fazla geldi. Ama dediğim gibi, o abartının da hikayede bir yeri var belki; tamamen “olmasaydı” diyemiyorum. Böyle de diyorum ama okurken beni hikayede geçen çoğu şey cidden düşündürttü. Beklemiyordum açıkçası ve hoşuma gitti bu.
Bu arada resimleri de beğendim; özellikle sayfa 137’deki (spoiler olmasın diye betimlemiyorum).
Yeni favori yazarlarımdan biri oldu Italo Calvino.
*Deniz Masalları kitabını buldum bu sabah kitaplıkta. Okumuşum yıllar önce ama unutmuşum. Bu ikinci Calvino kitabım oluyor.I'm Billy Moon and I'll be back soon!·164 syf.·1000Kitap
9/10
Beğendi
·2025 1. kitabı
A.A. Milne, 1. Dünya Savaşı'ndan döndüğünde mental olarak çökmüş halde, her şeye rağmen hayatta kalmaya çalışıyormuş. Oğlu doğduğunda onunla bağ kuramamış. Biraz da olsa yakınlaştıklarında Chris, babasından ona bir kitap yazmasını istemiş.
Hikayedeki 100 Hektar Ormanı, İngiltere Güney Suffex'te bulunan Ashwood Ormanı'ndan esinlenilmiş. Milne, oğlu Christopher'ın oyuncaklarıyla oynarkenki hallerini izlemiş uzun süre. Ve oğlunun da içinde olduğu, Winnie the Pooh hikayesi çıkmış ortaya bir süre sonra.
Kitap yayınlandığında, tüm İngiltere'de meşhur olmuş. Christopher Robin'i tanımayan kalmamış. Milne uzun zaman sonra mutlu ve tatmin olmuşken, Christopher'ın maruz kaldığı şeyler tam tersi olmuş. Mahremiyeti kalmamış; eskiden gittiği yerlerde, artık insanlar onu tanıyor, fotoğraf çektirmek istiyor, onunla sanki hikayedeki Christopher Robin gibi konuşuyorlarmış.
Babasının ''çözüm olarak'' oğlunu gönderdiği yatılı okulda zorbalık görmüş.
2. Dünya Savaşı başladığında ailesi gitmesini istemese de, benliği o kadar zarar görmüş ki, ordan ayrılmanın kendisi için iyi olacağını düşünmüş ve savaşa katılmış.
''Sana benim için bir kitap yaz, demiştim. Benim hakkımda değil.''
Winnie the Pooh çok sevdiğim bir karakter ve arkasında böyle bir hikayesinin olduğunu öğrenmek hayal kırklığına uğrattı.
Bu arada Christopher savaştan döndüğünde, babası gibi yazar oluyor. Winnie the Pooh hikayelerinden gelen paraya hiç dokunmadan, naif bir hayat yaşıyor; kendi kitapçısını açıyor, eşi ve kızı ile sakin bir hayat sürüyor. Ailesi ile, özellikle babasıyla, arası mesafeli olsa da Winnie ve hikayedeki diğer oyuncaklarını (Piglet, Tigger, Kanga, Eeyore) neredeyse ömrünün sonuna kadar saklıyor ve ölmeden önce de New York Halk Kütüphanesi'ne bağışlanıyor ailesi tarafından.