Varolmayan Şövalye
Italo CalvinoYazar:
Italo Calvino
Çevirmen:
Neyyire Gül Işık
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 18 dk.
Sayfa Sayısı:
152
Basım Tarihi:
Nisan 2009
İlk Yayın Tarihi:
2002
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
ISBN:
9789750815904
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·152 syf.·
2022 92. kitabı
DİPÇE :
Atalarımız Üçlemesinin üçüncü kitabı
Agilulfo adlı şövalyenin hikayesi.
Agilulfo, beyaz zırhın içinde bedensiz ama irade ve bilinçle donatılmış bir varlık.
Onun karşısında ise Gurdulu karakterini yaratmış Calvino. Gurdulu bir bedene sahip ama o da bilinçten yoksun.
Bu absürd karakterler hikayeye olağan bir şekilde yerleştirilmiş. Agilfu'nun varacağı son noktayı merak ediyor okur, bir beden ve ruh bütünlüğüne erebilecek mi?
Hikayede bir de bütün bir şovalyeden, Rambaldo'dan söz etmek gerek. O da bütünlüğüne rağmen tekamülün peşinde.
Ortaçağ şovaleyelerinin sorgusuz teslimiyeti ve kuralcı yaşamlarıyla gelişen olaylar varlık ve hiçlik kavramlarına farklı bir açıdan bakmamızı sağlıyor.
Bu hikaye "varlık özden önce gelir " savı ve karşıtının bir çarpışması olarak da okunabilir.
Atalarımız Üçlemesinin karakterlerine baktığımızda, birey olmanın savaşını verdiklerini görüyoruz.
İkiye Bölünen Vikont'ta insanın olumlu ve olumsuz özelliklerinin bütünlükte anlam kazandığına, Ağaca Tüneyen Baron'da dayatmalara karşı kendimiz olarak kalabilmenin anlamına, Varolmayan Şovalye'de ise varlık olduğunun ayırdına varmanın önemine alegorik bir mizahla yaklaşan yazar çağdaş insanın atalarının soyağacında bu sembolleri doğru okuyup özgürleşebileceklerinin vurgusunu yapıyor.
Her üç eserde gösterdiği inanç sömürüsü ve savaş karşıtı tavrıyla modern insanın duruşuna anlam kazandırma çabasıyla.
Harika öykülerdi.
Varolmayı da öğrenir insan
Kitabı ilk aldığım zaman "masal" türü sanmıştım lakin okumaya devam ettikçe Calvıno'nun zekiligiyle karşılaştım bu kadar ağır bir kitap daha çok şey anlatmalıydi biz okurlara .Kitapta en çok şaşırdığım ve garibime giden durum yazarın bazen birinci kişi bazen üçüncü kişi olarak anlatmaya başlaması ve sözcüklerle bize yollar çizmesi evet Calvino sözcüklerle bana bir okyanus ,okyanusun içine bir gemi ve geminin yanına kocaman bir balina çizdi...Yazarın kitabın sonuna doğru hikaye devam etmeye "çalışırken "hikaye daha yeni başlıyor demesi de kitabın sonsuz sonla bittiğinin göstergesi bence :)
#1001kitap~~~1000Kitap
Veeee seri biteeeerrr :-))))
Atalarımız serisinin 3.kitabi olan "Varolmayan Şövalye" dir. İlk kitap içimizdeki iyilik ve kötülüğün çelişkilerini, 2.kitap yeryüzündeki kendimize ve doğaya hakimiyetimizi, 3.kitap hayattaki varoluşumuzu anlatmaktadır, evrensel fantastik felsefe kurgusuyla bu 3leme...
"~...Varolan, ama olduğunu bilmeyen 1i yalnızca.
Aman ne güzel! 1yanda varolan, ama olduğunu bilmeyen bu bendem, 1yanda varolduğunu bilen, ama varolmayan şövalyem...~"
Soğuk 1zırha bürünmüş, korkusuz, idealleri olan, ama 1boşluktan ve 1bilinç varlığından başka 1şey olmayan Agilulfo, çok yiğit ve soylu 1şövalye olmakla beraber, 1tek kusuru vardır: varolmamaktadır. Parlak, gösterişli 1zırhtan ibarettir, ama ne yazık ki zırhın içi boştur. Onun karşı kahramanı ise bedensel varlığa sahip, ama akıldan yoksun Gurdulù'dur. 1i bedensel varlıktan, diğeri bilinçten yoksun bu 2kahraman aslında varolan ile varolmayanın çatışmasıdır, hayattaki varoluşumuzu sorgularken...
"Varolmayan Şövalye", ölmeden önce okunması gereken 1001kitap arasında ve "Atalarımız" olarak tek kitap halinde bulunur ki 1001okuma listesinde bu şekilde adı geçer, yoğun dönemimde ilaç gibi gelen 1seridir, yazarı tanımak ve Calvino felsefesini anlamak adına okunması gereken, çok severek okuduğum, özellikle dar vakitler için ideal, kesinlikle tavsiyem olan 1kitaptir her yaştan okuruyla...
"Varolmayan Şövalye" "Atalarımız" üçlemesinin üçüncü ve son kitabıdır.
Kitabın kahramanı Agilulfo, çok yiğit ve soylu bir şövalyedir ancak onun sorunu varolamamaktır. O sadece parlak, gösterişli bir zıhtan ibarettir; bir bedene sahip değildir. Erdemli, korkusuz, idealist; yani tamamen düzgün bir insan profili. Romandaki bir diğer karakter ise bedensel bir varlığa sahip ancak akıldan yoksun Gurdulu'dur. Birbirinin tamamen zıttı iki karakter. Acaba var kabul edilen ama aslında gerçekten varolan hangisidir?
Bu kitapla birlikte "Atalarımız" üçlemesini tamamladım. Çok keyifli bir seri okudum. Kitaplar; çizimlerle, ilk bakışta bakılan anlatımlarıyla çocuk kitapları gibi görünse alt metinlerinde verdikleri açısından çok kıymetli kitaplardı.
Italo Calvino Serüvenleri - Varolmayan Şövalye·152 syf.·Düşünce
7/10
Beğendi
·2025 2. kitabı
İlk Italo Calvino kitabımı* bitirdim. Uzun zamandır kitap okumuyordum ve böyle bir başlangıç kafama ilaç gibi geldi. Prensesler, krallar, saray koridorları, atını oradan oraya süren şövalyeler… Calvino (Italo Calvino) bir röportajında şöyle diyor: “Medeniyetimizde günlük yaşamın bolca kaydı var. Filmler, gazeteler, televizyon… Bana göre edebiyat bundan daha fazlasını sunmalı: gerçeğin gerçekdışı bir yorumunu.”
Hikaye bazı yerlerde insanın kafasını güzelce karıştırsa da (özellikle o bağlanma detayları… okurken bir an “ne oluyoruz?” dedirtiyor ), aynı zamanda sevdirmesinin nedeni de tam olarak bu. Zaten gerçek hayattayız; bize bunun dışında bir şeyler gerektiğini hatırlatıyor.
Yalnızca son kısımdaki bağlantı biraz fazla geldi. Ama dediğim gibi, o abartının da hikayede bir yeri var belki; tamamen “olmasaydı” diyemiyorum. Böyle de diyorum ama okurken beni hikayede geçen çoğu şey cidden düşündürttü. Beklemiyordum açıkçası ve hoşuma gitti bu.
Bu arada resimleri de beğendim; özellikle sayfa 137’deki (spoiler olmasın diye betimlemiyorum).
Yeni favori yazarlarımdan biri oldu Italo Calvino.
*Deniz Masalları kitabını buldum bu sabah kitaplıkta. Okumuşum yıllar önce ama unutmuşum. Bu ikinci Calvino kitabım oluyor.
Italo Calvino) bir röportajında şöyle diyor: “Medeniyetimizde günlük yaşamın bolca kaydı var. Filmler, gazeteler, televizyon… Bana göre edebiyat bundan daha fazlasını sunmalı: gerçeğin gerçekdışı bir yorumunu.”
Hikaye bazı yerlerde insanın kafasını güzelce karıştırsa da (özellikle o bağlanma detayları… okurken bir an “ne oluyoruz?” dedirtiyor ), aynı zamanda sevdirmesinin nedeni de tam olarak bu. Zaten gerçek hayattayız; bize bunun dışında bir şeyler gerektiğini hatırlatıyor.
Yalnızca son kısımdaki bağlantı biraz fazla geldi. Ama dediğim gibi, o abartının da hikayede bir yeri var belki; tamamen “olmasaydı” diyemiyorum. Böyle de diyorum ama okurken beni hikayede geçen çoğu şey cidden düşündürttü. Beklemiyordum açıkçası ve hoşuma gitti bu.
Bu arada resimleri de beğendim; özellikle sayfa 137’deki (spoiler olmasın diye betimlemiyorum).
Yeni favori yazarlarımdan biri oldu Italo Calvino.
*Deniz Masalları kitabını buldum bu sabah kitaplıkta. Okumuşum yıllar önce ama unutmuşum. Bu ikinci Calvino kitabım oluyor.
Şovalye Agilulfo varlığı sadece bilinçten ibaret olup içinde beden olmayan bir zırha sahiptir. İnanç, disiplin, cesaret ve idealizmi temsil eder. Buna karşılık olarak Gurdulu, aslında karakterimiz Agilulfonun da bir yandan gıpta ettiği, bedeni olan lakin aklını kullanamayan saf bir meczuptur. Diğer bir karakterimiz Rambaldo, gönlünü kaptırdığı kadın savaşçı Bradamante ile bütünleşme tutkusuyla yanıp tutuşur. Bradamante’nin tüm tutkusu ise sadece zırhtan ibaret olan Agilulfodur. (Bu kadar spoiler vermek istemezdim) Bakalım, Rambaldo Bradamantesine, Bradamante de Agilulfosuna, Agilulfo da bir bedene kavuşabilecek mi?
Var olan ile var olmayanın çatışmasının masallaştırılarak ele alınışının en mükemmel örneği diyebilirim. Mutlaka okumalısınız.
Kitap tezatlar bütünü baktığınızda. Bedenen var olmayan, sadece zırhtan ibaret bir ruh Agilulfo'nun karşısına, bedenen var olan ancak fikirlerini yönetme gücü olmayan Gurdulu'yu koymuş yazar. Diğer yandan varoluşu bir şeyler başarmış olmaya bağlayan, varolma duygusunu gelecekte arayan Rambaldo'nun karşısına, varoluşunu geçmişte yaşadıklarıyla bütünleşmiş gören Torrismondo'yu çıkarmış. Toplumun o dönemde yaşadığı çelişkileri bireylere yüklemiş .
Kitabın ana kahramanı Agilulfo, bana göre sadece bedenen var olmayan bir ruhtan ziyade , insanların ulaşmak istediği ya da farkında olmadan arayış içinde olduğu ideali de temsil ediyor.Bunu Bradamante'nin boş bir zırha aşık olmasından çıkarabiliriz. Boş bir zırha aşık olmasındaki neden, şüphesiz ki kafasındaki ideal sevgili profiline uymasıdır. Ben bu ideal sevgili arayışını , ideal insan arayışına benzettim daha çok.
Agilulfo aldığı işi hakkıyla yapan, sorumluluklarından taviz vermeyen bir insan.Bu onun orduda sevilmemesine , insanların onu fazla sıkıcı bulmasına neden oluyor. Her fırsatta kaytarmaya, işleri boşlamaya meraklı diğer askerler, bu şekilde işi ciddiye alan bir insanla karşılaşınca onu dışlamayı seçiyor. Bu bir nevi günümüze aynayla bakmak gibi bence. Herkes yanlış bir düzenin içinde doğru davranan insanları yok etmeye çalışıyor.
Kitabın yazılışında kullanılan dile gelirsek eğer ,dil olarak akıcı ve sade olduğunu kabul etmeliyim .Kitap biraz destansı bir havayla yazılmış. Boş bir zırhın denizin dibindeki kumlara ayak basarak yürümesini sadece uçuk diye değerlendirebilirim ve biraz masalsı bir hava katmak adına bu tip şeyler anlatıldığını düşünüyorum. Ama bu anlatılmak istenen konuyu baltalamış ve varoluş kaygısı masal içinde vurgusunu yitirmiş bir yerden sonra. Bu yüzen içerik olarak biraz boş
Akıl ve beden...Biri olmadan biri olur mu? Akılsız beden ve bedensız bir akıl nasıl varolur...Duyguların bir bedene ihtiyacı var mı? Beden duygular için akla ihtiyaç duyar mı?
Universitede hocamızın ısrarla okumamızı önerdiği kitaptı "Varolmayan Sovalye"okuyunca da nedenini anladım...Mutlaka okunması gereken kitaplardan olduğunu düsünüyorum...
Hayatımda okuduğum en güzel kitaplardan !
Calvino çok sevdiğim bir yazar. “Varolmayan Şövalye” kitabını okuduğumda o kadar etkilenmiştim ki, bu kitabı en sevdiğim kişilere de alıp, gönderdim. Ve sonra kitaplarla ilgili paylaşım yapmak için bir blog sayfası oluşturduğumda, ismini hemen belirledim: Varolmayan Şövalye
“Bir yanda varolan, ama olduğunu bilmeyen bu bendem, bir yanda var olduğunu bilen, ama varolmayan şövalyem. Birbirlerine pek yaraşıyorlar , inanın bana!”
“Tek istediğim, ne istediğini iyi bilen biri olmak.”
Ordunun içinde beyaz zırhı ile yüreklilik timsali tinsiz bir şövalye dikiliyor. Yürekli ve bilinçli, onun zırhından gerisi yok. Sırtına yapışan zırhı hissetmiyor çünkü bir sırtı yok. Üst insan modeli fakat onun varlık formuna bir isim koyulamadı. hiçlikten doğan ve kendi kendine aşkınlık kazanan bir boşluk. Şövalyemiz o boşluktan ibaret özünü oluşturacak varlığa ihtiyaç duymayan saf bir bilinç. Ve nihayet zırhından sıyrıldığında geriye kalan boşluk havaya karışıyor ciğerleri dolduruyor besili hayvanların memelerinden süt olarak akıyor..
Kitabın içerisinde varlıksal özellikleri kesintili halde bulunan karakter yalnızca o değil. Gurdulu, üst formuna onu eriştirecek bilinçten yoksun kendini o boşluk ile doldurmayı bir türlü başaramayan biri, hikayenin ana kahramanı Agilulfo olmasına karşın hepsi bir varlığın tanım kazanması için gerekli olan etkenlere sahip ancak ayrı ayrı kesintileri ve fazlalıklarıyla oluşumlarını tam anlamıyla normalleştiremiyorlar.
Hepsi savaştan çıkmıştır ve önlerindeki cansız demirden yığınlar ile bir şekilde haşır neşir olurlar.
Agilulfo bir ölüyü sürüklerken şöyle düşünüyordu: “Ey ölü, sen benim asla sahip olmadığım ve olamayacağım şeye sahipsin. İşte bu bedene. Aslında sahip değilsin: sen bu bedensin, yani efkarlandığım zamanlar varolan insanlarda imrendiğimi fark ettiğim şeysin…” benliğini bilinçten sıyırarak salt beden olarak tanımlamak ne kadar işlevsiz görünüyorsa saltık bilinç sahibi bir boşluk olarak tanımlanmak da o kadar eksik kalır.
Gurdulu bir ölüyü sürüklerken şöyle düşünüyordu: “Ey ölü… bilmem neden herkes sana acıyıp duruyor? Hareket ediyordun, şimdi hareketin besleyeceğin kurtlara geçecek. Saçların, tırnakların uzuyordu: şimdi saçacağın sıvılarla çayırın otları güneşin altında dah çok uzayacak. Ot olacaksın, sonra
Reklam
Yazar Hakkında
Italo CalvinoYazar · 56 kitap
Italo Calvino, 15 Ekim 1923'te Küba'nın Santiago de las Vegas kentinde doğdu. Genç yaşta Küba'dan İtalya'ya göç eden Calvino, kurmaca yazarlığının yanı sıra, Komünist Parti üyeliği, Einaudi Yayınevi'ndeki görevi, gazetelerle çeşitli dergilerdeki yazıları aracılığıyla, II. Dünya Savaşı sonrası İtalyan kültürünün en önemli adlarından biri oldu. İlk yapıtlarından başlayarak İtalya'nın en önemli yazarları arasına giren Calvino, İtalya'da birçok edebiyat ödülü kazanmış ve 1960 yılında yayınlanan I nostri antenati(Atalarımız) adlı kitabında yer alan fantastik öyküleriyle uluslararası bir ün kazanmıştır.
1950'lerde fantezi ve alegoriye yönelen Calvino, yazdığı üç anlatıyla dünya çapında adını duyurdu: İkiye Bölünen Vikont, Ağaca Tüneyen Baron ve Varolmayan Şövalye. Calvino'nun, bilinç akışı yöntemiyle yazdığı ve evrenle insanların yaratılışını konu alan Kozmokomik Öyküler'den Marco Polo-Kubilay Han ilişkisi çerçevesinde arzu, bellek, yaşam, ölüm gibi temaları büyük bir incelik ve şiirsellikle işlediği Görünmez Kentler'e; yazma ve okuma etkinliğini, okurun anlatı sanatıyla karmaşık ilişkisini ele aldığı Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu'dan, İtalyan masallarını derlediği ve kendisi açısından bir tür anlatıda ekonomiklik alıştırması olan Fiabe Italiane'ye (İtalyan Masalları) birçok yapıtı içeren yazarlık yaşamının son ürünü Amerika Dersleri'dir. Calvino, 19 Eylül 1985'te, geçirdiği beyin kanaması sonucu Siena'da ölmüştür.
