İnsanın insanı biçimlendirmesidir sorun Gombrowicz’e göre. “Siz kendiniz değilsiniz, hiç kimse yanında biri varken kendisi değildir, insan olmak yapay olmaktır.” Herkesin bir bukalemun olduğunu söyler, “ yeni insanlık durumu” budur.
Duygularımızı da bir besteye dönüştürdüğümüz zaman o duygulara da bir anda ölümsüzlük vermiş olmuyor muyuz? O beste her çalındığında o hisler yeniden canlanıp hayat bulmuyor mu?