Bir aşk öyküsü zannedip okumaya başladığım roman aslında aşk öyküsünden ziyade fabrikalarda çalışan işçinin ağa baskısı altında ezilip kıvranmasını anlatıyordu. Aslında iki konuyu da çok güzel birbirine yedirmiş cânım Orhan Kemal’im. Bu yaşıma kadar okumayışımı esefle kınadım önce ama hiçbir şey için geç değil elbette. Okuyana, okumasını bilene ders vermiyor da değil. O zamanın koşullarında da ezilen, sömürülen işçilerin; kendi çıkarları uğruna kraldan çok kralcı takılan usta başıların ve ortamda hep bir dalavere döndüren işçilerin hiç günahı olmayan insanların kafasını bulandırması ve haliyle de hüsranla sonuçlanan bir sonu gözler önüne seriyor kitap. Demiştim ya “ Ders almasını bilene güzel bir örnek bu kitap.” diye işte günümüzde de yok değil böyleleri. Görüyoruz ki kendi işimizde ekmeğimizde olmazsak, başkalarının hayaline ortak olup gözümüzü kapatıp aklımızı kullanmazsak şu zamanda bile aynı akıbet bizi de bulabilir. İşçinin, emekçinin hakkının sömürülmediği nice güzel günler yaşamak dileğiyle...
Sevgiyle ve hakkı koruyanlardan olarak yaşamınızı sürdürmemiz temennisiyle...