Mənə elə gəlir, bu yaşam sevgisi deyilən şey bizim ən gülünc bir gücsüzlüyümüzdür: axı sonunda, onsuz da torpağa düşəcək ağır bir yükü çiynində gəzdirməyin nə anlamı var; bu,öz varlığından utanmaq, sonra da onu qorumağa çalışmaq deyilmi? Bir sözlə, biz yaşamaq adıyla, bizi yavaş-yavaş udan bir ilanı ürəkdən gələn bir sevgiylə oxşayaraq günlərimizi sovururuq.
Bunların hamısının səbəbi ancaq sevgidir.İnsan soyunu ovunduran, dünyanı tükənməyə qoymayan, bütün duyan varlıqların ruhu olan, o incə sevgidir bunların hamısını törədən.