Teyfik Fikret şöyle diyor;
“Kalbim o kadar seninle dolu ki,
Artık bu kalp benim diyemiyorum..”
Anlıyorum ki artık bu kalbin sahibi ben değilim,
Her atışında seni taşıyan,
Her susuşunda seni özleyen,
Bu kalp bana ait değil artık.
Bir organ olarak vücudumda taşısam da,
Bu kalp sen diye atar,
Seni sayıklar durur,
Bu kalp bana ait değil !
Sadece adını duyunca bile hızlanan bu kalp,
Bana ait değil artık!
Bu koca dünyada bir sana inandım,
Bir sana böyle sevdalandım,
Bir tek sana böylesine yaslandım,
kendimi olduğu gibi bıraktım.
Herkesten yüzlerce adım önde oldun,
Sesini sevdim,
Nazını sevdim,
Gönlünü sevdim,
Hüznünü bile sevdim,
Seni düşünüp, içinde sen varsın diye hüznünü bile sevdim..
Vücudunun her zerresini sevdim,
Ben seni çok başka sevdim.
Ayrılıklar da sevdaya dahil derler,
Doğru derlermiş,