Insan her daim yaşadigi anı kiymetini bilmeliydi.Başımıza gelen her kötü şeyin bize öğretmek istediği bir amacı vardı.Bazen iyi bazen kötü .Bazen de,yaşamamak için ne kadar uğraşsa da o anı yaşardı insan..
Bu cennet yurdun üzerinde adım atılan her taşın, esip geçen her rüzgârın bir hatırası vardır.yapılan her şey, alınan her nefes bile sessizce kayda geçer. Ve gün gelir, toprağın dili çözülür, gözden kaçtığı sanılan ne varsa, değerinden fazlasına kadar sorulur. Hiçbir şey sahipsiz, hiçbir iz karşılıksız kalmaz.
Allah, her şeye dengini nasip etsin,arkadaşlıkta da, ilişkilerde de, insanın içinde yer aldığı her bağda da… Çünkü bazen bir ortama adım attığında ya da yıllardır bildiğin birinin hayatında bir mertebe değiştiğinde, sözlerin tonu, sessizliklerin anlamı bile fark edilmeden başkalaşır. Düşünülmeden edilen cümleler, eskiden aynı yerden bakan gözlerin artık başka bir yerden konuştuğunu ele verir. İnsan anlar ki denge bozulduğunda, yakınlık da fark ettirmeden yön değiştirir.
Nitekim :Denklik bozuldu mu, muhabbet yerini mesafeye bırakır.