Havva

Havva
Insan her daim yaşadigi anı kiymetini bilmeliydi.Başımıza gelen her kötü şeyin bize öğretmek istediği bir amacı vardı.Bazen iyi bazen kötü .Bazen de,yaşamamak için ne kadar uğraşsa da o anı yaşardı insan..
Reklamlar beni arabaların ve giysilerin peşine düşürdü. İhtiyacım olmayan şeyleri satın alabilmek için, nefret ettiğim işlerde çalışıyorum. Hayattan ne bir beklentim, ne de hedefim var. Ne büyük bir savaş yaşıyorum, ne de büyük buhran. Benim savaşım, ruh dünyamla; benim buhranım, kendi hayatım. Yanlış büyütüldüm ve bir gün hep milyoner, film yıldızı veya rockstar olacağıma inandırıldım. Ama olmayacağım. Ve bu gerçeği, geç de olsa öğreniyorum.
Reklam
"İnsan insandan vazgeçmez. İnsan insana yüklediği manadan vazgeçer..."
Artık ne olur diye değil, ne olursa olsun diye düşünüyorum; belki de bu, vazgeçmenin en sessiz hâlidir.
Yol mu tükendi, biz mi yorulduk? Bir türlü varamadık gönlümüzün durağına. Ne geriye dönebiliyoruz, ne de ileri gidebiliyoruz. Arada kaldı bütün yanlarımız; ne geçmişe aitiz artık, ne de geleceğe tamam.
Herkes yaşamın anlamını arıyor, herkes...Ama ben, bunca okuduktan, gözlemledikten, gezip tecrübe ettikten sonra şunu net bir şekilde söyleyebilirim ki her şeyin temeli ailede atılıyor. Eğer yol gösterici bir ailen, iyi bir öğretmenin yoksa, hayatta tek başınaysan ve sağlam bir değer yargınla özgüvenin yoksa; kader, sen farkına bile varmadan kendi hikâyesini senin yerine yazıyor.
Reklam