Nur
@05nur
“Küçük şeylerde büyük mutluluk.”
İstanbul
10 Ağustos 1987
111 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Neden bir insan bu kadar sınanır, bazen gerçekten anlam veremiyorum. Sanki üst üste gelir her şey, tam nefes alacakken başka bir yük biner omuzlarıma. Kalabalıkların içinde olsam bile içimde değişmeyen bir yalnızlık var. Herkesle konuşuyorum ama kimseye gerçekten açılmıyorum; sanki anlatsam bile tam anlaşılmayacak gibi geliyor.
İçimde birikenler bazen öyle ağırlaşıyor ki, sadece kalbimde kalmıyor… mideme vuruyor, canımı yakıyor. Dışarıdan bakınca her şey normal gibi, ama içimde sürekli bir sıkışma hali var.
Aslında çok büyük şeyler de istemiyorum. Sadece içimin biraz hafiflemesini, gerçekten anlaşıldığımı hissetmeyi, huzurlu bir gün geçirmeyi… Bu kadar zor olmamalı gibi geliyor ama yine de bir şekilde zor oluyor.
Bazen insanın en büyük eksiği, kendine dışarıdan bakamaması oluyor. Herkese gösterdiği anlayışı, sabrı, sevgiyi kendine gösteremiyor. Başkalarının gözünde ne kadar değerli olduğunu bilmeden, kendi içinde hep eksik hissediyor. Oysa insan en çok kendine haksızlık ediyor… Kendi emeğini küçümsüyor, çabasını görmezden geliyor, kırıldığında bile “abartıyorum” deyip susuyor.
Ben de çoğu zaman böyleyim. İçimden geçenleri susturup, kendimi ikinci plana atıyorum. Ama sonra düşünüyorum; insan kendini bu kadar yok sayarsa, kim gerçekten değer verir? Herkesin bir sınırı, bir kırılma noktası var. Ve insan en çok da kendi değerini bilmediğinde yoruluyor.
Belki de mesele, başkalarının bizi fark etmesi değil. Bizim kendimizi fark etmemiz. Kendimize biraz daha şefkatli olmak, “ben de önemliyim” diyebilmek. Çünkü insan kendi değerini anladığı gün, kimsenin onu eksik hissettirmesine izin vermez.
Kalabalığın ortasındayım ama içimde koca bir boşluk var.
Sesler var, gülüşler var, sohbetler dönüyor… ama hiçbiri bana değmiyor. Sanki ben orada değilim de sadece izliyorum.
Kimseye bir şey anlatmak istemiyorum. Çünkü anlatınca da anlaşılmayacakmış gibi geliyor. İçimde bir şeyler var ama kelimelere dökmek zor… belki de yoruldum.
Garip olan şu; yalnız kalmak istemiyorum ama böyle hissetmekten de kaçamıyorum. İnsan bazen en çok insanların içindeyken yalnız hissediyormuş, onu anladım.
Belki de sorun kimde değil… sadece içim biraz sessiz kalmak istiyor.
Ve ben ilk defa bu sessizliği kabulleniyorum
Kalbimde fırtınalar saklı, gözlerimde sessiz çığlıklar… Her gülüşüm, içinde bir hikaye taşır; her adımım, görünmeyen bir mücadele. Hayat bazen ağır gelir, insanı yorar, ama unutmamalısın: karanlık ne kadar yoğun olursa olsun, her sabah yeniden doğar. Ve sen, tüm kırık parçalarınla bile, her yeni güne umutla başlamak için yeterince güçlüsün.
Bazen durup şükrediyorum… Sahip olduklarıma değil sadece, içimde hâlâ kırılmadan kalan taraflarıma da. Yorulsam da vazgeçmemeye, üzülsem de iyi kalmaya çalıştığım için kendime teşekkür ediyorum. Hayat her zaman kolay değil ama ben yine de umudu seçiyorum. Çünkü biliyorum, kalbi temiz kalanların yolu er ya da geç aydınlığa çıkıyor.