Zihin Kütüphanesi
@0861_
106 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi
Merhaba kitap dostlarım
Bazı kitaplar vardır ya hani ilk sayfasından itibaren sizi geçmişe götürür.Burnunuza o eski günlerin kokusu gelir kalbiniz bir anda ısınıverir…İşte bu kitap tam olarak öyleydi benim için.90’ların o masum,samimi,içten günlerini öyle güzel anlatmış ki;okurken kendimi çocukluğumun mahalle aralarında buldum.O kaset çalar sesini,sobanın çıtırtısını,komşu çocuklarının kahkahalarını adeta duydum.
Ayşenur İnce o dönemin ruhunu o kadar güzel işlemiş ki; “mahalle” kavramının aslında sadece bir yer değil,bir duygu olduğunu bir kez daha hatırladım.Çünkü o yıllarda sevgi daha gerçek, dostluk daha içten,mutluluklar ise çok daha sadeydi.Zühre Sena ve Ozan’ın hikâyesi kalbime dokunan bir tesadüf gibiydi.Bir yanlış anlaşılmayla başlayan o tanışma zamanla öyle tatlı bir sevgiye dönüştü ki...Ozan’ın gizemli hâli,Sena’nın saf kalbiyle buluşunca ortaya çok naif bir hikâye çıkmış.Onların her anında içim ısındı,yer yer hüzünlendim ama her defasında yüzümde bir tebessüm oluştu.Mahir ve Gülfer ise bambaşka bir yer etti yüreğimde.Gerçek bir sevdayı,bir yanlışı, bir ayrılığı ve sonunda gelen yüzleşmeyi okumak hem hüzünlü hem de umut doluydu.Belki de her okur kendinden bir parça bulacak bu iki gencin hikâyesinde.Çiçek ve Levent’in hikâyesi ise tam anlamıyla kalbe dokunuyor.Bir hata,bir pişmanlık, bir itiraf…Ama en sonunda sevgiyi yeniden bulma cesareti.Bu çiftin satır aralarındaki duygular bana “her şeyin telafisi sevgiyle mümkün” dedirtti.Bu kitap sadece aşkı değil; dostluğu, aileyi, vefayı, hatta unutulmuş değerleri anlatıyor.Bir sokağın içinde birbirine dokunan üç ayrı hikâye var ama hepsi tek bir duyguda birleşiyor sıcacık bir mahalle ruhu.Turna Sokağı’nda geçen her an bana geçmişin güzelliklerini,bugünün hızına rağmen hâlâ kalplerde yer eden o saf duyguları
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Puan vermedi
Merhaba kitap dostlarım!
Bugün sizlere heyecanı bir an bile düşmeyen, duygusal yönüyle kalbime dokunan Kazazede 3 ile geldim.Serinin üçüncü kitabı;Sezin ve Turan’ın hikâyesini daha da derinleştirirken okuru hem aksiyonun hem de duyguların içine çekmeyi başarıyor.Sezin’in geçmişiyle yüzleştiği,ailesiyle ilgili gerçekleri öğrendiği bölümler adeta kalbimi burktu.Her sayfada yaşadığı iç çatışmayı bir yandan güçlü kalmaya çalışırken diğer yandan yaralarıyla baş etme çabasını hissetmek gerçekten etkileyiciydi.Turan ise yine o tanıdığımız güçlü ama bir o kadar da vicdanlı hâliyle Sezin’in en büyük dayanağı olmuş.Onların arasındaki bağ bu kitapta daha da olgunlaşmış bir hâl alıyor.Birlikte yaşadıkları kayıplar,verdikleri mücadeleler ve zorluklar karşısında birbirlerine nasıl tutunduklarını okumak çok güzeldi.Serinin bu kitabında hem aksiyon hem duygu dolu sahneler birbiriyle kusursuz şekilde harmanlanmış.Tim’in yaşadığı çatışmalar,verilen kayıplar ve alınan zor kararlar okuyucuyu derinden sarsıyor.Finale yaklaşırken her sayfada “acaba şimdi ne olacak?” diye düşünmeden edemiyorsunuz.
Son olarak şunu söylemeliyim ki; Kazazede 3 sadece bir savaş ya da görev hikâyesi değil — aynı zamanda sevginin,sadakatin ve fedakârlığın romanı.Umarım serinin son kitabında tüm bu zorlu yolculuk hak ettiği huzurlu bir sonla taçlanır.
.
.
.
.@authsevvy
.@pukkayayinlari
Puan vermedi
Merhaba kitap dostlarım
Bugün sizleri yine gizemli ve büyüleyici bir dünyanın içine davet ediyorum.Aycan Sarıahmet’in kaleminden çıkan #AkrebinKalbi2 ilk kitabın bıraktığı heyecanı daha da derinleştirerek karşımıza çıkıyor.İlk kitabın sonunda kafamda o kadar çok soru kalmıştı ki,bu kitapla birlikte hepsinin cevabını bulacak mıyım diye merakla başladım okumaya.
Bu kitabı okurken kendimi Astrid’in yaşadığı o karmaşanın içinde buldum.Bir yandan kendi içindeki gücü keşfetmeye çalışan,diğer yandan evrenlerin yükünü omuzlarında taşıyan bir karakter vardı karşımda.Astrid sadece bir gardiyan değil, aynı zamanda kimliğini,geçmişini ve kaderini arayan bir ruh gibiydi.Her sayfada onunla birlikte korktum,merak ettim,umutlandım.Kutuların gizemi, her birinin içinde saklı duran güçler…Hepsi aslında insanın iç dünyasında sakladığı duygular gibiydi.Bazen korkularımız,bazen pişmanlıklarımız, bazen de sevdiğimiz uğruna göze aldığımız şeyler… Astrid o kutuları ararken sanki ben de kendimi içimdeki kutuların kapağını aralarken buldum.Yazar duyguyu fantastik bir kurguya o kadar güzel yedirmiş ki olaylar büyülü olduğu kadar gerçek hissettirdi bana.Özellikle Astrid’in yaşadığı iç çatışmalar onu güçlü kılarken aynı zamanda kırılgan yanını da gösterdi.Evrenler arasında geçişler,sır dolu kutular,geçmişten gelen fısıltılar derken sayfalar su gibi aktı diyebilirim.Her bölümde yeni bir gizem açığa çıkarken,kalbimde bir heyecan ve merak biriktirdi.
Ama en çok etkilendiğim şey kitabın sorduğu o sessiz ama derin soru oldu:
“Gerçek güç, yaşatmak mı yoksa yok etmek mi?”
Serinin ikinci kitabı yalnızca bir devam hikayesi değil aynı zamanda cesaretin,dostluğun ve inancın da sınandığı bir yolculuktu.Her satırında “daha ne olacak acaba?”diye düşünürken kendimi bir anda duygusal bir çıkmazın ortasında
Puan vermedi
Merhaba kitap dostlarım
Bende yeri her zaman ayrı olacak bir serinin daha sonuna geldik…Her satırında Doğa ve Doğukan’la birlikte büyüdüğümüz acılarını,umutlarını ve sevgilerini paylaştığımız bu hikâyeye veda etmek gerçekten kolay olmadı.Bu son kitapta uzun bir hasretin ardından kavuşmanın,affetmenin ve yeniden başlamanın en güzel hâline tanık oluyoruz. Doğukan’ın tertemiz bir niyetle attığı adımlar, Doğa’nın kalbini yeniden kazanma çabası ve her şeyin sonunda birbirlerine sarılarak hayat kurmaları…Hepsi içimizi ısıtan,kalbimizi yumuşatan detaylardı.Yol bazen zorlu,geçmiş bazen yaralı olsa da sevgiyle,sabırla ve anlayışla yeniden yeşeren bir ilişkinin hikâyesiydi bu.Doğa’nın güçlü duruşu Doğukan’ın içtenliğiyle birleşince ortaya hem duygusal hem umut dolu bir son çıktı.Bu seri biz okurlara bir kez daha gösterdi ki;kusursuz aşk diye bir şey yok ama birbirinin kusurlarını sevebilen iki kalp varsa, orada gerçek bir sevgi var.
Son sayfayı kapatırken içimde tatlı bir hüzün ama aynı zamanda “iyi ki okudum” diyebileceğim bir huzur kaldı.
#tuğçeaksal
#parolayayinlari
Bazı aşkların naif olmakla uzaktan yakından alakası yoktu.Şanslı bir azınlığın dışındaki aşklar acıdan,göz yaşından,ayrılıklardan ve ihanetlerden mutlaka nasibini alıyordu.
Sayfa 7
