Arzu
@0Valeriee
Şu anda okuduğu kitap
Kısaca
Kamburluk, bedensel bir kusurun aksine, insanoğlunun varoluşunu, kibirini, aşağılık duygusunu, tüm kusurlarını inkar etmesinin ,onu ruhsal ve ahlaki çöküşünü nasıl çıkmaza düşürdüğünü anlatıyor bize kitap.
that story makes me realize one thing about how exactly I see myself. I just want to give my thoughts on this book in a short and basic way.
The title itself is a perfect summarization of the inner conflict so many face: a desire to escape life, yet also finding comfort in something as simple as a favorite food.
It offers quiet companionship to readers who might be going through similar emotions.
This isn’t a book of answers—it’s a book of questions and quiet revelations. For anyone who has ever felt like they’re "not sad enough to be depressed" but also not quite okay, this book will likely resonate deeply. It reminds us that small joys can coexist with deep pain, and that both are valid. veryone will see some details from their own live perspective in the book.
Sevgili 1K okuyucuları,
Eğer varoluşsal edebiyatı ve samimi, kişisel metinleri seviyorsanız, bu kitabı mutlaka okumalısınız. Özlü’nün dünyasına bir adım daha yaklaşmak için iyi bir fırsat.
A.
Her şeyin sonundayım, Tezer Özlü'nün ölümünden sonra derlenerek yayımlanan bir kitap. İçeriğinde, yazarın günlükleri, mektupları ve daha önce yayımlanmamış metinleri yer alıyor. Kitap, Özlü’nün düşünce dünyasını, içsel yolculuğunu ve edebiyat anlayışını daha derinlemesine anlamamıza olanak tanıyor.Ferit Edgü ile mektuplaşmaları, derin bir edebi dostluk ve düşünsel paylaşım içeriyor. kitapta yer alan bu mektuplar, iki yazarın edebiyat, varoluş, yalnızlık ve yaşama dair sorgulamalarını içten bir dille yansıtıyor.
Ferit Edgü'nün bu mektuplarda daha çok Özlü’ye destek olan, onu anlamaya ve yol göstermeye çalışan bir figür gibi göründüğünü hissettim . Mektupların içten olması sanırım en sevdiğim kısım. Hele ki mektupların sonunda birbirlerine sevgi sözcükleri söylemeleri beni biraz duygulandırdı. Bununla beraber, Tezer özlü'nün kalemiyle tanışmış oldum, okuduğum ilk kitabıydı. Çoğu insan, yazarların kitaplarını belirli bir sırada okumaları gerektiğini düşünüyor, fakat ben tersini iddia ediyorum, benim için doğru kitabının benim tesadüfen denk geldiğimdir, ki bu beni yazara daha çok yakınlaştıracaktır.
öncelikle Jack london'nun böyle otobiyografik bir kitap yazmasına şaşırmadım, Jack london'nun hemen hemen çoğu kitabı otobiyografik tarz da bana göre, gerçekliği tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor, hiçbir kurgu duygu olmadan. Onu Martin Eden, Beyaz diş gibi popüler kitaplardan tanıyor olabilirsiniz ya da sadece bunları okumuş olabilirsiniz ama onu en iyi kılan bir özelliği; bu gibi yan kitaplarının, popüler kitaplarının gölgesine sığınmıyor oluşu. Her eserinde olduğu gibi, burda da burjuvanın iğrenç yüzünü gösteriyor bize Jack London. Ne var ki ,onun için belli bir kitle vardı;mevcut ahlaksızlığa rıza gösteren ve ondan nasiplenerek günah işleyen. O büyük bir Devrim yapmak istiyordu, sosyalist biriydi ve bir sürü yoldaşı vardı, evet onlara yoldaşım diye hitap ederdi; ırk, din farketmezsizin sosyalist olan herkes onun yoldaşıydı. Bunların yanısıra, yazarlığa ilk adımı atacak gençler için, kendi yazarlık serüveninden onlara yol olacak tavsiyeleriinden bahsediyor kitapta. Hade gidin okuyun:)
bazen öyle bir yerde, öyle beklenmedik bir insandan, öyle basit bir cümle duyarsınız da içinize oturur ya. söyleyen için aleladedir ama size geçmişten çok başka bir şeyi hatırlatır. barış bıçakçı'nın adı bile o yaralı hisleri hatırlatıyor, yaraları ve yarayanları unutsak bile.
Eskiler çok daha güzeldi, eski aşklar, eski oyunlar... Kitapta bunun derin bir üzüntüsü ile karşı karşı geleceksiniz. Ne yazsa okuyacağım yazarlardan biri. Sadece sevdiğim insanlara tavsiye edecek kadar da bencilim.
